You Were Never Really Here (2017) recensie

You were never really hereOp het filmfestival van Cannes in 2017 werd het misdaaddrama You Were Never Really Here bekroond met de prijs voor beste acteur en beste screenplay hoewel de nominatie voor de prestigieuze Gouden Palm niet werd verzilverd. Maar het moge duidelijk zijn dat de film van regisseur Lynne Ramsay ijzersterk is en lovende kritieken ontving. Toch is het geen mainstream misdaadfilm waarin het bloed rijkelijk vloeit en grafische beelden van buitensporig geweld voor het vermaak moeten zorgen. You Were Never Really Here is in dat opzicht veel diepzinniger.

Joaquin Phoenix speelt misschien wel één van zijn beste rollen. Hij kruipt in de huid van Joe. Een voormalige soldaat die tegenwoordig zijn brood verdient met het opsporen van vermiste meisjes. Wanneer de dochter van een Amerikaanse gouverneurskandidaat verdwijnt, wordt Joe ingeschakeld om het meisje op te sporen. Maar de zaak neemt een gruwelijke wending als hij een verschrikkelijke ontdekking doet. Joe is vastberadener dan ooit tevoren en met gevaar voor eigen leven probeert hij de afschuwelijke praktijken die gaande zijn tot een halt toe te roepen.

Door flitsen van Joe’s verleden in het verhaal te verwerken krijgt de kijker iets meer inzicht in wie Joe is en het moge duidelijk zijn dat hij er geen problemen mee heeft om zijn handen vuil te maken. Ondanks dat is hij ook zachtaardig met een duidelijk beeld van wat goed en kwaad is. Hoewel hij er geen enkel problemen mee heeft om de ontvoerders van Nina (Ekaterina Samsonov) op een gruwelijke wijze om zeep te helpen, is het bijzonder om te zien hoe hij zich als een beschermende vader ontfermt over het getraumatiseerde meisje. Het is te danken aan Phoenix’ overtuigende acteerwerk dat Joe een interessant personage is.

Hij draagt de film dan ook grotendeels in zijn eentje. You Were Never Really Here leunt dan ook meer op zijn gemoedstoestand en denkwijze, wat resulteert in een ietwat zweverige en chaotische film. Je kunt misschien wel stellen dat je als kijker in het hoofd van de veteraan kruipt en met hem meeleeft. Ramsay koos er dan ook bewust voor om zijn film niet vol te proppen met grafische beelden van Joe’s daden. Uit angst dat de focus op het personage en diens verhaal zou verdwijnen. Een goede zet, want de film komt binnen en imponeert. Een bewijs dat je als filmmaker zonder teveel poespas toch een zeer onderhoudende film kunt maken. You Were Never Really Here is sinds kort verkrijgbaar op een kwalitatief goede DVD die helaas geen bonusmateriaal bevat.

Met dank aan The Searchers en Triple P Entertainment voor het DVD recensie-exemplaar.

Beoordeling
  • Film
Verzenden
User Review
0 (0 votes)

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

1 thought to “You Were Never Really Here (2017) recensie”

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.