Woodshock (2017) recensie

WoodshockHet categoriseren van films is soms een lastige taak. Zeker als deze thuishoort in verschillende genres. Of beter gezegd eigenlijk helemaal niet behoort tot een specifiek genre. Woodshock werd bestempeld als een drama/thriller, maar in alle eerlijkheid komt de film beter zijn recht in het ondefinieerbare hokje waar de meeste arthouse-films onder geschaard worden. Maar een authentieke arthouse is het dan ook weer niet. Te wijten aan het feit dat filmmakers Kate en Laura Mulleavy geen duidelijke richting hebben gekozen in hoe zij hun toch wel rechtlijnige script willen verfilmen.

Theresa is de protagonist. Gespeeld door Kirsten Dunst die in haar carrière zich wel vaker heeft gewaagd aan vage en uitdagende rollen zoals de rol die zij heeft gespeeld in Lars von Trier’s Melancholia. Het is niet zonder reden dat ik deze film noem, want Woodshock heeft verdacht veel weg van het deprimerende drama hoewel von Trier’s werk veel interessanter te noemen is. Woodshock is een onsamenhangend geheel waarin een gebrek aan spanning en dialogen veel vraagtekens oproepen en de kijker soms echt aan zijn of haar lot wordt overgelaten om uit te vogelen wat er zich allemaal afspeelt.

Dunst blinkt in ieder geval uit in het spelen van een zeer leeg en zwaarmoedig personage dat haar heil zoekt in een bijzondere drug dat bij een hoge dosering dodelijk is, maar bij de juiste dosering de gebruiker een bijzondere ervaring schenkt. Nu is dat niet geheel bijzonder, omdat dit voor vrijwel iedere drug geldt dunkt mij. Tijdens Theresa’s bijzondere ervaring, vraag je jezelf als kijker af wat nu precies het nut is van deze vage scènes waarin enkel de bijzondere muziek de positieve aandacht opeist. En er is continu de vraag waarom Theresa zo zwaarmoedig is en als een dood vogeltje door het leven zwalkt.

Een beetje puzzelwerk is prettig, maar in het geval van Woodshock is het simpelweg irritant om de touwtjes aan elkaar vast proberen te knopen. Terwijl het verhaal allesbehalve ingewikkeld is. De aftiteling komt dan ook op het juiste moment, want een extra 10 minuten zou ervoor zorgen dat je zelf haast in een depressie raakt. Vergelijkbaar met een maaltijd die je met lange tanden verorbert in de hoop dat het bordje snel leeg raakt. Voor de nieuwsgierige kijker is Woodshock vanaf heden verkrijgbaar op DVD die helaas op het gebied van de beeldkwaliteit iets te wensen overlaat, maar wel een goede geluidskwaliteit bevat.

Met dank aan Remain In Light en Triple P Entertainment voor het DVD recensie-exemplaar.

Beoordeling
  • Film
Verzenden
User Review
0 (0 votes)

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.