Wonderstruck (2017) recensie

WonderstruckWie het werk van Todd Haynes kent, zal hem niet omschrijven als de meest toegankelijke regisseur. Zijn laatste film Carol, over een lesbische affaire in de jaren ’50, was nou niet bepaald een film voor iedereen. Dit heeft niet te maken met de kwaliteit van zijn films, de man is één van de betere hedendaagse cineasten, wat hij met zijn nieuwe film Wonderstruck nogmaals bewijst. Deze film is echter wel voor zowel jong als oud toegankelijk. Een modern sprookje voor de komende feestdagen.

Wonderstruck speelt zich af tijdens 2 tijdperken, de jaren 20’en jaren ’70. In beide tijdperken staan dove kinderen centraal. In 1927 is Rose al doof wanneer we haar ontmoeten, Ben wordt een kleine 50 jaar doof door een ongeluk. Beide reizen ze af naar New York, waar vooral het American Museum of Natural History een centrale locatie wordt die beiden aantrekt. Haynes weet alles echt als een mooi sprookje te verweven, maar voelt het continue aan als een puzzel die je wilt oplossen. Daarnaast is het acteerwerk van de jonge kinderen erg indrukwekkend te noemen, net als de dubbelrol van Julianne Moore die wederom schittert in een film van Todd Haynes.

Haynes laat 1927 aanvoelen als een stille film, door dit ook zonder spraak en in zwart-wit gefilmd te hebben met zijn cinematograaf Ed Lachman voelt het ook als het New York uit die tijd. Hetzelfde weten ze in kleur te creëren voor de jaren ’70. Door de betoverende score van Carter Burwell voelt de film ook aan als sprookje, wat het zeer geschikt maakt voor een film voor het hele gezin tijdens de komende feestdagen. Dat Haynes door een typische Todd Haynes film te maken, zo’n breed publiek kan aanspreken is een ontdekking, net als de echt dove Millicent Simmonds die echt een revelatie is en zonder worden of kleur van het scherm af spat.

Score: 8,0

Geef een reactie