Una (2016) recensie

UnaLaat ik maar met de deur in huis vallen. Het drama Una van regisseur Benedict Andrews is geen licht verteerbaar kijkvoer. Het gaat over kindermisbruik. Of beter omschreven, een relatie tussen een oudere man en een 13-jarig meisje. Nu het hoofdpersonage Una (Rooney Mara) de leeftijd heeft bereikt om haar misbruiker te confronteren, gaat ze verhaal halen. In de fabriek waar Ray (Ben Mendelsohn) werkt. Maar niet om hem opnieuw te beschuldigen van kindermisbruik. Het aangrijpende verhaal gaat dieper dan dat.

Rooney Mara speelt de emotioneel beschadigde Una meer dan uitstekend. Ze heeft zich door haar ervaringen op jonge leeftijd niet kunnen ontwikkelen en dat is te merken als zij vol emotie en stierend de fabriekshal waar Ray werkt binnenloopt en een gesprek eist. Ben Mendelsohn speelt daarentegen voortreffelijk de rol van Ray. Een man die vanaf het eerste moment roept dat hij een gigantische misstap heeft begaan, daarvoor veroordeeld is en alles is kwijtgeraakt. Daarom moet hij nu ook met een nieuwe identiteit door het leven. Meer dan terecht zul je denken.

Toch gaat het verhaal dieper dan dat. Una is er niet op uit om Ray te beschuldigen van het feit dat hun seksuele relatie ervoor gezorgd heeft dat Una niet als een normaal mens kan functioneren, maar ze wil weten waarom hij haar destijds alleen in de kamer van het motel heeft achtergelaten. Hield hij dan niet van haar? Ging het hem alleen maar om de seks? Wanneer het verhaal zich ontvouwt begin je jezelf ook af te vragen of Ray inderdaad een smerige pedofiel is die zich vergreep aan kinderen of dat hij als buurman van de destijds 13-jarige Una zich heeft laten meeslepen in zijn ongezonde liefde voor zijn buurmeisje en dat hij daadwerkelijk spijt heeft van zijn misdaad.

Dat is te danken aan het zeer overtuigende acteerwerk waar de film ook compleet op leunt. Maar het is heftig. Hoewel je meeleeft met zowel Una als Ray speelt eveneens de boosheid op. Welke idioot vergrijpt zich aan een 13-jarig meisje? En wat haalt Una in haar hoofd om op 28-jarige leeftijd hem opnieuw te confronteren en zelfs te verleiden. Het is dan ook een film die na afloop lang door je hoofd blijft spoken. Als een horrorverhaal waarin niet de bloederige scènes, maar wel 2 zeer labiele en zwaar emotioneel beschadigde individuen voor afkeer zorgen. Vermakelijk is Una dan ook allerminst hoewel het een goede film is.

Beoordeling
  • Film
Verzenden
User Review
0 (0 votes)

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

1 thought to “Una (2016) recensie”

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.