Toni Erdmann (2016) recensie

Toni ErdmannToni Erdmann was de meest bekeken en populairste film tijdens de 69e editie van het Cannes Film Festival en het drama was ook in de race voor de Gouden Palm. Maar de nominatie voor deze prestigieuze prijs werd helaas niet verzilverd. De film van regisseuse Maren Ade is een komisch doch serieus drama waarin de vader-dochter relatie centraal staat. Met personages die herkenbaar zijn of waar je jezelf als kijker mee kunt identificeren. Zorgvuldig in elkaar gezet met vooral de focus op het verhaal en de montage.

Het verhaal
Winfried (Peter Simonischek) is een gescheiden muziekleraar die wel van een praktische grap houdt. Zo neemt hij de bezorgers van de pakketdienst maar al te graag in de maling terwijl hij evenals zijn leerlingen zijn gezicht beschilderd voor het afscheid van een gewaardeerde collega. Niet iedereen kan zijn grappen waarderen. Zijn dochter Ines (Sandra Hüller) werkt als consulente voor een grote oliemaatschappij en het contact met haar vader is sporadisch. Iets waar Winfried graag verandering in wilt brengen als zij voor een familiebezoek naar Duitsland komt. Door in de huid te kruipen van het maffe typetje Toni Erdmann vraagt Winfried wanhopig om de aandacht van zijn dochter.

Familie zoek je niet uit
Familieleden zoek je niet uit, maar die krijg je cadeau. Ondanks dat het je eigen vlees en bloed is hoeft dat nog niet te betekenen dat je met elkaar door één deur kunt. Nu is de verstoorde relatie van Ines en Winfried niet te wijten aan een ruzie, maar aan Ines’ egoïsme en focus op haar carrière. Iets wat Winfried zichtbaar accepteert, maar ook iets waar de vader zich aan stoort. Het is hartverscheurend om te zien hoe hard hij zijn best doet om de aandacht van zijn dochter te vragen. Mede te danken aan het zeer overtuigende acteerwerk van Peter Simonischek. Daarentegen speelt Sandra Hüller de rol van de zelfingenomen en ietwat vreemde Ines ook meer dan uitstekend.

Realistisch en absurd
Ondanks dat Toni Erdmann een zeer onderhoudende en realistisch familiedrama is, worden de herkenbare momenten afgewisseld met absurde momenten. Bijvoorbeeld wanneer Ines haar minnaar vraagt om te ejaculeren op een gebakje of als zij poedeltje naakt de deur beantwoord wanneer er visite voor haar verjaardag voor de deur staat. Hoewel de focus grotendeels op Winfried ligt zien we in dit soort momenten dat ook Ines worstelt met haar leven en dat ze niet volledig voldaan is. Misschien wel te wijten aan het feit dat ze haar familie en in het bijzonder haar vader zo weinig ziet.

Kwaliteit
Met maar liefst 120 uur aan beeldmateriaal stond Ade voor een pittige klus en ze nam ruim een jaar de tijd om Toni Erdmann te perfectioneren. Met als resultaat een ruim 2 en een half uur durende kwaliteitsfilm waarin het tempo laag ligt, maar geen moment verveelt. Ze trekt je mee in de wereld van Winfried en Ines terwijl er een rollercoaster aan emoties plaatsvindt. Terwijl de decors en settings helemaal niet bijzonder zijn, maar eerder grauw en inspiratieloos om de focus op de personages te houden. Waar het anderzijds ook de sombere sfeer van de film extra kracht bijzet.

Beoordeling
  • Film
4
Verzenden
User Review
0 (0 votes)

Beschikbaar op Cinemember

CineMember_WEB