The Nightingale

The Nightingale (2018) recensie

The NightingaleIn 2014 debuteerde regisseuse Jennifer Kent met de bloedstollende horrorfilm The Babadook. Een zeer intelligente film, die meerdere lagen bevat en de kijker voor een langere tijd in het ongewisse laat. Deze sterke film zorgde ervoor dat ik nieuwsgierig werd naar The Nightingale. Een sterk drama dat eveneens huiveringwekkend en zenuwslopend is. De tweede film van Kent is dan ook zeker de moeite waard om eens op te zetten.

Samenvatting van het verhaal – Het is het jaar 1825. De Ierse en veroordeelde vrouw Clare (Aisling Franciosi) wordt samen met haar man gevangen gehouden in de nederzetting van de Britse officier Hawkins (Sam Claflin). De meedogenloze leider van losgeslagen soldaten die de saaie dagen opvullen met drinken en feestvieren. Terwijl Hawkins zich meermaals vergrijpt aan Clare. Wanneer haar man de officier aanvalt en eist dat hij zijn vrouw vrijlaat, volgt een bloederige confrontatie. Wanneer Clare meermaals wordt verkracht en voor dood wordt achtergelaten, vertrekt Hawkins met zijn trouwe volgers naar het noorden. Wanneer Clare ontwaakt zint ze op wraak en ze besluit om de hulp in te schakelen van de aboriginal Billy (Baykali Ganambarr). Die haar door het woeste landschap moet loodsen om Hawkins en zijn mannen een lesje te leren.

Recensie – Door het meer dan uitstekende acteerwerk van Aisling Franciosi en Sam Claflin word je als kijker direct meegezogen in het afgrijselijke verhaal. Dat over machtsmisbruik en wraak gaat. Het zinloze geweld wordt grafisch in beeld gebracht en The Nightingale mag dan ook geheel terecht één van de meest spraakmakende en huiveringwekkende films worden genoemd. Die de kijker vol afschuw laat kijken, maar ook doet meeleven met Clare. De onwaarschijnlijke vriendschap tussen de blanke vrouw en de door de Britten verdreven aboriginal is dan ook een symbool van hoop. Dat de twee geboren vijanden de handen ineenslaan is een prachtige doch noodzakelijke gebeurtenis. Die is ontstaan door een gruwelijk onrecht dat zowel Clare als Billy is aangedaan.

Jennifer Kent heeft met de grootste zorgvuldigheid een wereld gecreëerd die zeer authentiek is. Door de overwegende grauwe beelden van het woeste landschap en de armoedige nederzetting, wordt de naargeestige sfeer van The Nightingale versterkt. Het gevoel dat er op ieder moment iets gruwelijks kan gebeuren is dan ook continu aanwezig. Terwijl je jezelf afvraagt of Clare wel sterk genoeg is om het woeste landschap te trotseren en in staat is om haar gram te halen. Dat maakt het drama zeer onderhoudend en het laat de kijker aan de buis gekluisterd zitten. Kent imponeert dan ook vier jaar na haar sterke debuut met haar tweede film. Die evenals The Babadook na afloop nog een aantal uren door je hoofd blijft spoken.

Beoordeling
  • Film
3.5
Verzenden
User Review
0 (0 votes)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.