The Neon Demon (2016) recensie

The Neon DemonDe films van regisseur Nicolas Winding Refn zijn bijzonder te noemen. Na het ijzersterke actiedrama Drive met Ryan Gosling, maakte hij in 2013 de ietwat vage misdaadfilm Only God Forgives die ik persoonlijk erg vermakelijk vind. Terwijl Drive meer voor een grote doelgroep werd gemaakt, haakten veel mensen af bij het vreemde Only God Forgives. Als dat je ding is dan hoef je ook niet verder te lezen, want Refn’s The Neon Demon is nog vreemder dan zijn laatste film.

Het is dan ook iets waar je van moet houden. Ik ben gek op dit soort films die de kijker intrigeert, maar ook vooral aan het denken zet. Het is een puzzel die je gedurende 2 uur moet zien op te lossen. Evenals in Only God Forgives gebruikt Refn veel verschillende camerahoeken en felle kleuren dat resulteert in een kunstzinnig sprookje over een jong en naïef meisje dat graag wilt doorbreken in de keiharde modellenwereld.

Elle Fanning – het jongere zusje van Dakota – speelt de rol van het 16-jarige model Jesse dat na een kort gesprekje met de hoog aangeschreven agent Roberta Hoffman (Christina Hendricks) de modellenwereld inrolt en al gauw zowel vrienden als vijanden maakt. Terwijl make-up artieste Ruby (Jena Malone) gefascineerd is door de beeldschone Jesse, zien de modellen Gigi (Bella Heathcote) en Sarah (Abbey Lee) haar als een bedreiging. En krijgt Jesse ook te maken met de eigenaardige Hank (Keanu Reeves), de eigenaar van het motel waar zij op dat moment verblijft.

De film zit vol zweverige dialogen en betoverende sfeerbeelden die het eigenaardige karakter van de film moeten versterken. De sterke soundtrack van Cliff Martinez (de vaste componist van Refn) draagt daar ook een steentje aan bij. Het is zo fascinerend dat je als kijker blijft kijken, want je wilt gewoon weten wat er gaat gebeuren. En het contrast tussen goed en kwaad (het jonge meisje dat zowel letterlijk als figuurlijk geconsumeerd wordt door haar jaloerse collega’s) werd zelfs in Only God Forgives niet zo goed uitgewerkt als in The Neon Demon. Maar wees gewaarschuwd, want Refn’s laatste kunstwerk, dat in Cannes zowel werd geprezen als bekritiseerd, is geen film voor de tere zieltjes onder ons.

Score: 8,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

8 thoughts to “The Neon Demon (2016) recensie”

  1. Het is zo’n film die je niet loslaat in de periode nadat je hem hebt gezien. The Neon Demon zet aan het denken over een achterliggende thematiek die m.i. erg sterk is.

    Met name enthousiast was ik over de fenomenale score van Cliff Martinez en over het kleurgebruik/de sfeervolle settings.

  2. Alhoewel het visueel echt prachtig is en het ook zeker momenten heeft die je bijblijven was dit er eentje die mij niet zo lag, dat terwijl ik Only God Forgives juist fantastisch vond.

Geef een reactie