The Conjuring

The Conjuring (2013) recensie

Spookverhalen (waargebeurd of ficitef) zorgen altijd voor vermakelijke films! Desalniettemin laat de uitwerking vaak veel te wensen over. Het horrorgenre is sowieso verpest door zeer matige films en onnodig veel sequels. Een reputatie die sommige filmmakers maar al te graag willen veranderen. Regisseur en schrijver James Wan heeft met horrorfilms zoals Saw (2004) en Insidious (2010) stappen in de goede richting gezet. Maar met The Conjuring laat hij echt zien dat het nog steeds mogelijk is om een angstaanjagende horrorfilm te maken.

Om in de buurt te komen van klassiekers zoals Rosemary’s Baby (1968) en The Exorcist (1973) moet je van goede huize komen, maar laat het maar aan James Wan over om het publiek de stuipen op het lijf te jagen. In de introductie van The Conjuring laat hij het publiek kennis maken met Ed (Patrick Wilson) en Lorraine Warren (Vera Farmiga). Paranormale onderzoekers die ooit de angstaanjagende haunting van de Perron familie heeft onderzocht. Dat de film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal en geschreven is naar aanleiding van de getuigenissen van Ed en Lorraine, maar ook die van dochter Andrea Perron, maken The Conjuring een stuk spannender.

Maar de film is sowieso spannend en zelfs angstaanjagend te noemen. Wanneer de familie Perron in hun nieuwe huis worden opgejaagd door geestverschijningen, schakelen zij de hulp in van de Warren’s. Paranormale onderzoekers die door de kerk zijn erkend en nu de taak krijgen om de kwaadaardige geest in het onderkomen van de Perron’s te verdrijven. En dat levert huiveringwekkende momenten op. De zogenaamde ‘jump scares’ontbreken niet, maar ook de complete sfeer van de film is naargeestig te noemen.

The Conjuring is dan ook geen film voor tere zieltjes. Bloederige tafarelen blijven achterwege, maar Wan laat het niet achterwege om de kijker zo nu en dan een angstaanjagende verschijning te tonen en scènes te creëren waarbij je het liefst veilig onder een dekentje wilt kruipen. Een film die zo spannend en eng is dat je daarna met een nachtlampje aan naar bed gaat en ieder piepje of kraakje die je in jouw huis hoort je hart sneller doen laat kloppen. Daarom een puike film voor de liefhebbers van dit genre.

Score: 8,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

4 gedachten over “The Conjuring (2013) recensie

  1. Geheel mee eens, een van mijn favorieten in dit genre. Het verhaal interesseert me (en dat is bij dit soort films lang niet altijd het geval), en ik vond de sfeer, de setting en het camerawerk optimaal. Jij noemt de jump scares (die er natuurlijk ook inzitten), ik vond het fijn dat het zwaartepunt voor de verandering eens bij het verhaal en de sfeerzetting lag:)

      1. Een stuk minder sfeervol dan deel een. Maar als drama wél beter. Het is jammer dat Wan in de actie en de scares net iets over de top gaat. Dat komt onbedoeld kitscherig over, Insidious heeft dat ook een beetje.

        Ik heb ‘em volgens mij nipt nog hetzelfde cijfer gegeven als deel een (een 8).

Geef een reactie