The Cloverfield Paradox (2018) recensie

The Cloverfield ParadoxAfgelopen zondagnacht werd out of the blue het derde deel van de waanzinnige monsterfilm Cloverfield aangekondigd. Producent Netflix heeft The Cloverfield Paradox lang geheim weten te houden en verraste de filmliefhebber aangenaam met de plotselinge release van de Science Fiction film. Als liefhebber van de franchise werd ik direct laaiend enthousiast en ik kon ook niet wachten om de werkdag af te ronden en om er eens lekker voor te gaan zitten. Maar het werd al snel duidelijk dat de door Julius Onah geregisseerde film niet eens in de buurt komt van zijn sterke voorgangers.

The Cloverfield Paradox speelt zich grotendeels af in de ruimte. Op het ruimtestation Cloverfield proberen wetenschappers het energieprobleem op aarde op te lossen door een gevaarlijk experiment uit te voeren. En dat gaat natuurlijk gigantisch fout waardoor de nietsvermoedende bemanningsleden in een andere dimensie belanden. Terwijl de gemoederen onderling hoog oplopen, proberen ze een manier te vinden om terug te keren naar de dimensie waar zij vandaan komen. Maar dat gaat zeker niet zonder slag of stoot.

De Netflix-productie kun je wellicht het beste omschrijven als Alien zonder monster. In Cloverfield en diens opvolger 10 Cloverfield Lane werd het mysterie rondom de buitenaardse invasie gevoed door weinig prijs te geven over het buitenaardse wezen. Maar in The Cloverfield Paradox is het afzichtelijke monster voor het gemak overgeslagen. Een gemiste kans voor de makers om meer te vertellen over hoe de buitenaardse invasie tot stand is gekomen en waar het wezen vandaan komt. Maar dat is niet het enige wat er mis is met de Netflix Original.

Het acteerwerk is soms tenenkrommend slecht en de humor is misplaatst. Spanning is er totaal niet en het wachten op de smakelijke beelden van het monster dat dood en verderf zaait wordt niet beloond. Na afloop overheerst dan ook de teleurstelling en verwacht je van een film met Cloverfield in de titel iets meer aansluiting op zijn voorgangers. Extra punten zijn er dan nog wel voor de mooie special effects, maar in zijn totaliteit schiet The Cloverfield Paradox zwaar tekort.

Bestel via bol.com en steun Filmliefhebber.com

Sale NL

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

4 thoughts to “The Cloverfield Paradox (2018) recensie”

  1. 10 Cloverfield Lane draaide grotendeels ook niet om het monster, maar dat was helemaal niet erg. De humor vond ik zelf wel leuk en ik vond er genoeg spannende momenten inzitten. Daarnaast kom je wel achter de oorzaak van de invasie zonder het verder uit te leggen en dat hoeft wat mij betreft ook niet. Dat kan namelijk alleen maar teleurstellen (zie de laatste Alien film). Maar ik weet dat ik een uitzondering ben wat betreft deze film als ik zo de recensies lees. Ik heb er van genoten.

  2. Ik was ook teleurgesteld. Ik snap niet waarom ze niet gewoon weer een originele Cloverfield film maken ipv een random film kiezen en dan gaan bedenken hoe ze het kunnen linken aan het origineel.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.