Solyaris (1972) recensie

In 1972 regisseerde de beroemde filmmaker Andrei Tarkovsky het imponerende drama Solyaris. Een film die wel vaker wordt vergelijken met Stanley Kubrick’s meesterwerk 2001: A Space Odyssey en in 2002 opnieuw werd verfilmd door Steven Soderbergh. Als fan van het Science Fiction/drama met George Clooney was ik enorm nieuwsgierig naar het origineel. Dat sinds kort in een gerestaureerde versie verkrijgbaar is op een kwalitatief uitstekende Blu-ray Disc.

Samenvatting van het verhaal

Psycholoog Kris Kelvin (Donatas Banionis) wordt naar een ruimtestation dat zich in een baan rond de planeet Solaris bevindt gestuurd. Waar hij de wetenschappers die onderzoek doen naar de mysterieuze planeet moet onderzoeken wanneer blijkt dat zij psychische problemen vertonen. Aan boord het kille ruimtestation ontmoet hij de bemanningsleden die lijden aan waanideeën. Iets waar Kelvin persoonlijk mee te maken krijgt als hij evenals de wetenschappers bezoek krijgt van iemand die hem dierbaar is.

Traag en kil

Met een speelduur van 167 minuten hoef je als kijker er niet op te rekenen dat Tarkovsky’s meesterwerk een vlotte Science Fiction film is waarin de bemanningsleden aan boord het ruimtestation te maken krijgen met de problemen die in bijna alle Science Fiction films wel aan bod komen. Solyaris gaat veel dieper dan dat en de focus ligt dan ook op de emoties van de personages. Die verblijven op een kil ruimtestation wat de beklemmende en onbehagelijke sfeer extra kracht bijzet. Als kijker wordt je meegezogen in de zoektocht naar antwoorden. Alsof je zelf aan boord bent en moet uitzoeken wat er precies aan de hand is.

Intelligent

Solyaris is dan ook intelligent in elkaar gezet en het acteerwerk is uitstekend. De Russische taal is misschien een barrière, omdat het met een onbekende taal lastiger is om de emoties in een stem te herkennen. Maar het mag niet als minpunt worden benoemd. De beelden spreken al voor zich terwijl het verhaal en de zoektocht naar de antwoorden zo intrigerend is dat je tot en met het einde geboeid blijft. Dat neemt niet weg dat Solyaris geen licht kijkvoer is. De bovenkamer wordt flink aan het werk gezet terwijl het trage tempo soms als irritant kan worden ervaren. Maar aan het einde van de rit is de conclusie duidelijk. Solyaris is mijn ogen inderdaad een meesterwerk.

Waardering: 4 uit 5.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.