Solo_-A-Star-Wars-Story_ps_1_jpg_sd-low_©-2018-Lucasfilm-Ltd-TM-All-Rights-Reserved

Solo: A Star Wars Story (2018) recensie

Solo_-A-Star-Wars-Story_ps_1_jpg_sd-low_©-2018-Lucasfilm-Ltd-TM-All-Rights-ReservedVandaag was het dan eindelijk zover! De veelbesproken Science Fiction film Solo: A Star Wars Story ging in première. Goed nieuws voor de liefhebbers van Star Wars hoewel ik toch enigszins sceptisch was. Niet alleen door het feit dat ik teleurgesteld was in de laatste Star Wars film The Last Jedi, maar ook door het feit dat er een nieuwe acteur is die in de huid kruipt van de goedaardige smokkelaar en kapitein van het iconische ruimteschip de Millennium Falcon. Maar na het zien van het door Ron Howard geregisseerde spektakel mag ik met een gerust hart concluderen dat de film een topper is.

Harrison Ford wordt zeker gemist, maar Alden Ehrenreich weet de rol van een jonge Han Solo zich eigen te maken en speelt deze dan ook vol overtuiging. Solo: A Star Wars Story draait om de jonge jaren van de talentvolle piloot in een periode dat er onrust heerst in het heelal. Het keizerrijk is nadrukkelijk aanwezig en Han moet vluchten voor gevaarlijke onderwereldfiguren die hij probeert te belazeren. Door zijn vluchttocht komt hij niet alleen in aanraking met ervaren misdadigers zoals de doortrapte Beckett (Woody Harrelson) en Dryden Vos (Paul Bettany), maar kruizen zijn paden ook met die van de strijdlustige Chewbacca (Joonas Suotamo), de charmante gokker Lando Calrissian (Donald Glover) en zijn jeugdliefde Qi’Ra (Emilia Clarke).

Zo zien we hoe Han zijn dagen doorbracht voordat hij zich aansloot bij de rebellen in de strijd tegen het keizerrijk en het verschaft meer achtergrondinformatie over wie hij daadwerkelijk was. Solo: A Star Wars Story leunt misschien wel enorm veel op nostalgie, maar dat mag zeker niet als minpunt worden gezien. Het tovert meer dan een glimlach op het gezicht. Evenals de bij vlagen komische fragmenten die ook in de originele Star Wars saga nadrukkelijk aanwezig waren. Het voelt vertrouwt aan en zaken zoals de herkenbare soundtrack met geleende symfonieën van John Williams en het weerzien met oude bekenden dragen daar ook een steentje aan bij. Evenals dat heerlijke jaren ’80 sfeertje dat aanwezig is.

De ouderwetse displays, het iconische schaakbord aan boord de Falcon en talrijke subtiele verwijzigingen naar de films die we inmiddels kennen, dienen als een hommage aan de populaire franchise die al meer dan 40 jaar jonge en oude liefhebbers vermaakt terwijl de uitstekende special effects en CGI animaties het veeleisende publiek laten smullen van spectaculaire en spannende fragmenten. Die dan ook in overvloed aanwezig zijn, maar het interessante verhaal geen seconde in de weg zitten. Een goede balans in een zeer amusante Science Fiction epos die naar meer smaakt. Wat mij betreft zijn de eventuele vervolgdelen waar nu over gesproken wordt dan ook meer dan welkom als men de kwaliteit van Solo: A Star Wars Story kan borgen.

Beoordeling
  • Film
Verzenden
User Review
0 (0 votes)

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

2 thoughts to “Solo: A Star Wars Story (2018) recensie”

  1. Ik vond deze film ook gewaagd, maar slecht is hij zeker niet. Het verhaal was simpel maar het past wel beter bij wat star wars moet zijn. Het was een feest om weer robots te zien met menselijke benen bv. Ok de vrouwelijke L3-37 vond ik in het begin wel een beetje vervelend. Als de brain module dan later aan de Falcon word gekoppeld blijkt dit personage toch zeker een grote rol te hebben. Ik vond het een goede mix tussen nostalgie en vernieuwing en knap werk van de jonge Han solo.

    Ik ben na het zien van The Last Jedi toch maar is naar The Clone Wars animatie serie gaan kijken. Naast veel lazer geweld zit er toch wel een opbouw in naar wat komen gaat. Er komen ook interessante personages in voor. Dit was voor mij ook nieuw om te zien, maar uit eindelijk toch zeker wel vermakelijk. The Force word ook uitgebreid behandeld in deze serie en ik vind dat toch wel belangrijk in het Star Wars geheel. Ik snap dus echt niet dat men bij het bedenken en het maken van The Last Jedi dit alles totaal anders wil gaan doen met The Force. De bliksem van Yoda vind ik achter af gezien nog het meest storend.

    Tuurlijk ben ik benieuwd of J.J. met zijn tweede Star Wars film de boel weer op scherp weet te zetten en kan bewijzen dat deze veranderingen nodig waren om door te kunnen bouwen naar weer een nieuwe Trilogie….

    Persoonlijk denk ik dat er heel veel van deze film gaat afhangen. Mocht deze film straks ook niet zijn doel bereiken en wil men nog steeds niet luisteren naar wat een grote groep ‘fans’ graag zou willen zien, dan denk ik dat deze melk koe sneller is uitgedroogd dan men zou verwachten.

    1. Ik wijt het mindere The Last Jedi ook aan de onervarenheid van de regisseur die denk ik weinig te zeggen heeft gehad in de productie. De invloed van Disney is te sterk aanwezig. Ik zat al te wachten op een sing-a-long song met een Mickey Mouse hoofdje dat de woordjes die he moet meezingen aanduidt. Maar dat viel uiteindelijk wel mee. Je ziet met een ervaren regisseur aan boord dat een Star Wars film zoals Solo zeker wel bestaansrecht heeft. Waarom de film zo flopt is mij echt een raadsel. Laten we hopen dat de boel inderdaad weer op scherp komt te staan en dat we weer een hoop moois mogen verwachten.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.