Sicario (2015) recensie

SicarioHet heeft eventjes geduurd voordat ik Sicario heb gezien terwijl iedereen in mijn omgeving razend enthousiast is over de door Denis Villeneuve geregisseerde actiethriller. Onlangs zag ik Enemy, een bijzondere film die door de Canadese filmmaker is gemaakt en ik was enorm onder de indruk. En dat maakte mij nog nieuwsgieriger naar Sicario die in tegenstelling tot zijn eerdere films zoals Prisoners en Incendies, wel bekender is bij het publiek. En opnieuw was ik onder de indruk en dat is te danken aan het indrukwekkende verhaal, maar ook aan het briljante acteerwerk van hoofdrolspelers Emily Blunt, Josh Brolin en Benicio Del Toro.

In de eerste minuten wordt de toon al gezet als de idealistische FBI-agente Kate Macer (Emily Blunt) getuige is van het Mexicaanse drugsgeweld dat steeds vaker over de grens komt. Wanneer het team een huis binnenvalt doen ze een afschuwelijke ontdekking die zowel huiveringwekkend als confronterend is. Ik dacht ook echt even bij mezelf “What the….”. Het is dan ook niet zo vreemd dat Kate een uitnodiging van adviseur Matt Graver (Josh Brolin) zonder twijfel accepteert als hij bezig is met het opzetten van een speciale task force die het drugsgeweld aan de grens bij Mexico de kop moet indrukken.

Maar al gauw leert Kate dat Graver meer dan een simpele adviseur is en dat het mysterieuze teamlid Alejandro (Benicio Del Toro) niet werkzaam is voor één van de overheidsinstanties die aan de operatie zijn verbonden. En wanneer het team zich plotseling in Mexico begeeft om de zoon van een grote drugsbaron in de kraag te vatten, realiseert Kate dat de grenzen letterlijk vervaagd zijn. Ze staan voor een dilemma, want haar wens om de drugshandel te stoppen is groot, maar het naleven van de regels staan bij haar hoog in het vaandel. Ze staat dan ook voor de lastigste keuze in haar carrière.

Het conflict in haar is voor de kijker overduidelijk zichtbaar en dat is helemaal te danken aan het puike acteerwerk van Emily Blunt. En de rol van Graver is Josh Brolin op het lijf geschreven. Het is een mysterieus personage met een dubbele agenda, maar op het eerste oog lijkt hij een sympathieke vent die de simpele missie heeft om de wereld een beetje beter te maken. Maar in Villeneuve’s uitstekende film wordt het pijnlijk duidelijk dat dit geweld zich niet zomaar laat stoppen en dat extreme measures nodig zijn om een verschil te kunnen maken. Evenals in Enemy komt het einde dan ook als een mokerslag binnen als Villeneuve dit feit nog eens extra benadrukt.

Het uitstekend uitgewerkte verhaal is verpakt in een prachtige film waarin Villeneuve opnieuw speelt met de subtiele hints die in de achtergronden zijn verborgen. De oplettende kijker en de fans van Villeneuve weten inmiddels waar ze op moeten letten, want alles wat je ziet of hoort heeft een betekenis. Met subtiele en minder subtiele beelden weet Villeneuve de beklemmende sfeer over te brengen die extra versterkt wordt door een onheilspellende soundtrack met veel lage tonen. De film komt daardoor letterlijk binnen en ik zat dan ook met een onbehaaglijk gevoel op de bank. Je voelt continu spanning en zelfs de emoties die de uiteenlopende personages ervaren, zoals verdriet, boosheid en wraakgevoelens. Ik vind het echt briljant dat de regisseur dat weet over te brengen en daarom mag Sicario zonder twijfel bestempeld worden als een indrukwekkende film die je naar mijn mening gezien moet hebben.

Score: 8,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

6 thoughts to “Sicario (2015) recensie”

  1. Ik heb die film nu nog steeds niet gezien (staat op mijn Blindspot-lijst voor 2016), maar jullie maken mij altijd maar nieuwsgieriger. Ik ga hier heel binnenkort toch eens werk van maken… 😉

Geef een reactie