Shocker

Shocker (1989) recensie

Ik schrijf het vaker geschreven, maar ik ben echt een fan van het werk van de inmiddels overleden regisseur en scenarist Wes Craven. In de jaren ’70, ’80 en ’90 heeft hij het publiek vermakelijke horrorfilms voorgeschoteld, zoals zijn ietwat verontrustende debuut The Last House on the Left, de briljante slasher A Nightmare on Elm Street en de fantastische horror/thriller Scream. Dat neemt niet weg dat niet alles dat hij geschreven en gemaakt heeft is geprezen en succes heeft genoten. En Shocker uit 1989 is daar een goed voorbeeld van ondanks dat ik deze horrorfilm erg vermakelijk vind.

Shocker zou het begin van een reeks moeten zijn zodat de horrorfilm over de bovennatuurlijke seriemoordenaar Horace Pinker (Mitch Pileggi) in de voetsporen van genregenoot A Nightmare on Elm Street kon treden. Maar door de matige box office van het eerste deel werd het idee al snel in de spreekwoordelijke ijskast gezet. Niet geheel onterecht, want in vergelijking met de genoemde films mist Shocker toch een aantal competenties om als een topper in het genre te worden omschreven. Dat is denk niet alleen te wijten aan het feit dat de film nauwelijks expliciete en choquerende beelden bevat, maar ook aan het gemiddelde acteerwerk van de hoofdrolspelers.

Mitch Pileggi – die we natuurlijk kennen als Walter Skinner uit The X Files – heeft de perfecte uitstraling om in de huid te kruipen van de maniakale televisiereparateur die naast zijn buitengewone fascinatie voor elektriciteit ook een zieke passie heeft voor het om zeep helpen van onschuldige families uit de buurt. Hij speelt de rol prima, maar het komt nooit tot een niveau waarop Robert Englund bijvoorbeeld in de huid kruipt van horrorlegende Freddy Krueger. Natuurlijk is het ook niet te vergelijken, maar door de soortgelijke opzet en het vergelijkbare verhaal doe ik dit automatisch.

Ook Horace Pinker’s tegenstander, de veelbelovende quarterback Jonathan Parker (Peter Berg) die nachtmerries heeft over de plaatsdelicten waar de op vrije voeten lopende seriemoordenaar actief is geweest, is een flauwe kopie van de dappere Nancy die in A Nightmare on Elm Street het opnam tegen de krankzinnige kindermoordenaar Freddy. Ondanks dat ik van mening ben dat Berg de rol helemaal niet zo slecht invult. Maar het is ook niet zo dat ik zeg dat het allemaal top is, want dat is niet het geval.

Nou, nu zal je jezelf wel afvragen waarom ik dan eerder schrijf dat ik de film enorm vermakelijk vind. Want tot nu toe ben ik enorm kritisch en allesbehalve razend enthousiast over de door Wes Craven geschreven en geregisseerde film. En daar kan ik heel kort en duidelijk over zijn. Het jaren ’80 horrorsfeertje, dat in de jaren ’90 is verdwenen en in de ’00 compleet is uitgestorven, maakt Shocker een heerlijke horrorfilm. Het is eigenlijk zo slecht dat het leuk wordt en ik kan daar van genieten. Zie het maar als mijn ‘guilty pleasure’. Dat maakt Shocker nog steeds geen topper in het genre, maar wel eentje die er naar mijn mening absoluut bij hoort.

Film beoordeling:
[usr 2.5 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

6 gedachten over “Shocker (1989) recensie

  1. Wow, dit brengt me echt terug in de tijd. Heb volgens mij die film nog in de bioscoop gezien… Weet dat ik thuis ook de soundtrack had op een cassette, maar verder kan ik me bijzonder weinig meer van de film zelf herinneren….

Geef een reactie