White House Down

White House Down (2013) recensie

Je zou haast denken dat Roland Emmerich een behoorlijke hekel heeft aan de Amerikaanse regering en in het bijzonder aan het Witte Huis, want het is niet de eerste keer dat de filmmaker zich richt op de ondergang van het onderkomen van de President van de Verenigde Staten. In Independence Day werd de ambtswoning door een gigantisch ruimteschip tot pulp geblazen terwijl een enorme vloedgolf de bron van vernietiging was in de rampenfilm 2012. Deze keer blijft de regisseur bescheiden en is het Witte Huis “slechts” het terrein waar authentieke Amerikaanse helden en stereotypen Bad Guys hun geschillen uitvechten en dat gaat er soms (lees: de hele film) ruig aan toe.

De rijzende ster (en één van de bestbetaalde acteurs die momenteel in Hollywood rond banjert) Channing Tatum is de perfecte keuze om in de huid te kruipen van de American Hero John Cale die tijdens een rondleiding door het Witte Huis wordt meegezogen in een zenuwslopend spel van leven op dood. Een groep van meedogenloze terroristen hebben het onderkomen van de zittende President James Sawyer bezet en zij zetten alles op alles om hem te pakken te krijgen. Maar als het aan bezoeker en oud-militair (natuurlijk geen toeval) ligt slagen zij niet in hun missie. Het is dan ook een kwestie van minuten totdat Tatum zich ontdoet van zijn colbertje, een machinegeweer in zijn handen neemt en eigenhandig de strijd aangaat met de terroristen.

Tijdens deze dappere poging om de gijzelaars te redden krijgt hij hulp van niemand minder dan de President zelf. Jamie Foxx is gestrikt om de rol van de Obama-lookalike in te vullen en verrassend genoeg overtuigd hij prima als de gevatte en strijdlustige James Sawyer. Tatum en Foxx vormen een krachtig en komisch duo op het witte scherm tot groot genoegen van het publiek. Er is ruimte voor actie, spanning en flauwe humor en dat is precies wat Emmerich’s creatie nodig heeft om te slagen. Het verhaal is flinterdun en op veel momenten vergezocht terwijl de aaneenschakeling van toevalligheden in het voordeel van de Good Guys het realisme niet ten goede komt. Maar het is dan ook een film die je niet al te serieus moet nemen. Het moge duidelijk zijn dat de filmmakers dat in ieder geval niet doen.

De The Day After Tomorrow-regisseur krijgt altijd veel kritiek te verduren en voorafgaande de release van White House Down was men al (en naar mijn mening onterecht) sceptisch over de kwaliteit van deze fantastische popcornfilm die van het begin tot het einde vermaakt. Niettemin is het geen foutloze film en ik heb wel een paar puntjes van kritiek. De matige special en visual effects zijn een storende factor en de belabberde computeranimaties zijn niet goed genoeg voor een miljoenenproductie als deze. Daarnaast valt men tegen het einde van de film teveel in herhaling en het had van mij wel een kwartiertje korter mogen duren. Niettemin is White House Down een aangename verrassing gebleken die een tripje naar de dichtstbijzijnde bioscoop meer dan waard is. 

Film beoordeling:
[usr 3.0 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

0 thoughts to “White House Down (2013) recensie”

  1. Ik vond deze film ook leuk, maar er ontbrak wat. Hij is zeker de moeite om te zien, maar het had gewoon nog beter gekund. Maar deze film is echt ideaal voor een avondje easy-entertainment in de bioscoop of thuis 🙂

Geef een reactie