Walk the line

Walk The Line (2005) recensie

Het leven van countryzanger en singer-songwriter Johnny Cash was turbulent. En dan druk ik het misschien wel iets te zacht uit. Hij werd van de een op de andere dag een ster die samen met zijn bandleden de hitlijsten bestormde en de ene na de andere hit scoorde. Door de druk van de lange toeren had Cash alcohol- en drugsproblemen en hij kwam dan ook regelmatig in aanraking met justitie. Maar nadat hij zijn drugsverslaving te boven was gekomen, richtte hij zich op zijn comeback als artiest, zijn geloof en zijn liefde voor June Carter waar hij uiteindelijk ook mee trouwde. De door James Mangold geregisseerde biopic Walk The Line vertelt het aangrijpende verhaal over ‘The Man in Black’, zijn carrière en zijn leven buiten de spotlights.

De inmiddels overleden Johnny Cash keurde persoonlijk de casting van Joaquin Phoenix goed, die niet alleen op hem lijkt, maar ook qua zang in de buurt komt van de gelouterde countryzanger. Bekende nummers, zoals Walk The Line, Ring of Fire en Folsom Prison Blues passeren de revue terwijl ook tegenspeelster Reese Witherspoon, die in de huid kruipt van Cash’ geliefde en zangeres June Carter, een perfecte casting genoemd mag worden. Niet alleen qua zang doen de hoofdrolspelers het prima, maar ook het acteerwerk is zeer overtuigend te noemen. Door het goede acteerwerk mag Walk The Line misschien wel een van de beste biopics alle tijden worden genoemd.

James Mangold, onder andere verantwoordelijk voor Girl, Interrupted en Identity, hield zich keurig aan de feiten en het verhaal werd dan ook gebaseerd op de autobiografieën van de zanger die helaas kwam te overlijden voordat de productie werd afgerond. Johnny’s en June zoon John Carter Cash werd als uitvoerend producent aan het team toegevoegd om de productie van de film over zijn ouders in goede banen te leiden en dat resulteerde in een zeer indrukwekkende film die niet alleen boeit, maar ook emotioneert. De film focust zich dan ook niet alleen op het negatieve, maar ook op de positieve verhalen die over Johnny Cash en zijn vrouw te vertellen zijn.

Ook de balans tussen het verhaal en de bekende nummers van de geprezen gitarist is op orde hoewel geen enkel nummer volledig wordt uitgespeeld. En met behulp van de zorgvuldig gekozen tijdsprongen worden alle periodes uit het leven van Cash behandelt terwijl de film nooit te langdradig aanvoelt. Het is misschien jammer dat niet alle nummers volledig ten gehore worden gebracht, maar de mooie soundtrack biedt dan uitkomst. Als liefhebber van zijn muziek moet ik zeggen dat Joaquin Phoenix niet kan tippen aan het originele stemgeluid van de zanger, maar ik mag en kan het ook niet slecht noemen. Kwalitatief is het goed genoeg om in een prachtige en memorabele film in de huid te mogen kruipen van Johnny Cash.

Film beoordeling:
[usr 5.0 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

10 gedachten over “Walk The Line (2005) recensie

  1. Erg goede film met prachtige rollen. Na deze film gezien te hebben ben ik toen toch wat meer Johnny Cash gaan luisteren. Heb je ook toevallig die parodie gezien? Walk Hard? Die was erg slecht…

  2. Lang geleden voor het laatst gezien en iedere keer wanneer ik aan het eind van het jaar nummers van Cash hoor in de Top 2000 neem ik me voor deze weer eens op te zetten. Moet ik dit jaar toch echt maar weer eens doen!

Geef een reactie