Titanic (1997) recensie

TitanicRuim 84 jaar na de ramp met het reusachtige passagiersschip Titanic vindt schatduiker Brock Lovett (Bill Paxton) een tekening van de inmiddels hoogbejaarde Rose Calvert (Kate Winslet). Terwijl zijn speurtocht naar de waardevolle diamant The Heart of the Ocean  doorgaat, blikt Rose en de bemanningsleden van het onderzoeksschip terug op de eerste reis van het gezonken vaartuig en het rampzalige abrupte einde als de Titanic een paar uur na de collisie met een ijsberg voor eens en altijd naar de bodem van de oceaan zinkt.

Ik steek niet onder stoelen of banken dat ik een hekel heb aan films in 3D die ik dan ook het liefst oversla. Maar ik maak graag een uitzondering voor de geprezen dramafilm Titanic die sinds afgelopen donderdag weer in de bioscopen draait. Vijftien jaar na het succes van de door James Cameron geregisseerde speelfilm kan het publiek opnieuw genieten van het romantische verhaal over de verboden liefde tussen Jack en Rose en opnieuw getuige zijn van het dramatische en abrupte einde van de eerste reis van de gigantische stomer. En dat allemaal in 3D!

James Cameron’s fascinatie voor het scheepswrak van Titanic en zijn passie voor het maken van films resulteerde uiteindelijk in de drie en een half uur durende speelfilm over de ramp met het passagiersschip dat gedeeltelijk op waarheden is gebaseerd. Maar het fictieve liefdesverhaal dat centraal staat in zijn creatie eist de hoofdrol op. De film sleepte maar liefst elf Oscars in de wacht. Daaronder de erkenning voor beste film, beste regie en beste soundtrack. Opvallend genoeg vielen hoofdrolspelers Kate Winslet, die wel genomineerd was voor het gouden beeldje in de categorie beste actrice, en Leonardo DiCaprio niet in de prijzen.

DiCaprio speelt in de rolprent uit 1997 de hoofdrol als de armoedige kunstenaar Jack Dawson. In de afgelopen jaren heb ik steeds meer waardering voor hem kunnen opbrengen. Dat is mede te danken aan zijn sterke performances in films zoals The Aviator, Blood Diamond en Inception. Maar als 23-jarig jochie wist hij al te imponeren met zijn overtuigende spel in Titanic. Zijn tegenspeelster Kate Winslet speelt eveneens een uitstekende rol als de beeldschone Rose DeWitt Bukater, maar het is jammer dat ze haar nominatie voor een Oscar niet verzilverde.

Zelfs na vijftien jaar zien de special effects er erg goed uit. De computeranimaties overtuigen nog steeds hoewel deze inmiddels zeer eenvoudig te ontdekken zijn. De grote vraag is of het 3D-effect enige toegevoegde waarde biedt aan de consument. De reclamespots en uitingen in de media doen geloven dat je deze unieke ervaring absoluut niet mag missen, maar ik heb als eigenwijs persoontje met enige regelmaat de 3D-bril afgezet en ik kwam dan toch tot de ontdekking dat er maar weinig 3D-effect te bespeuren is.

Maar dat mag de pret niet drukken, want om Titanic weer op het grote witte scherm te zien geeft enorm veel voldoening. De amusementswaarde is na anderhalf decennia nog steeds van hoog niveau en dat rechtvaardigt de aanschaf van een duur bioscoopticket des te meer. Jammer dat het toegevoegde 3D-effect geen meerwaarde biedt, maar zoals eerder aangegeven is dat voor mij geen teleurstelling. Ik heb mezelf opnieuw van het begin tot het einde vermaakt met het romantische spektakelstuk dat tot op de dag van vandaag nog steeds imponeert.

Score: 8,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

One thought to “Titanic (1997) recensie”

  1. Ik kan me nog herinneren dat ik naar het origineel ging en het een lange zit vond en er weinig van kon genieten tot het moment dat het schip tegen de ijsschots aanging. Geen film dus die hoog op m’n lijstje staat om nog een keer te kijken. Ben daarnaast ook geen fan van 3D, dus voor mij geen reden een bezoekje aan de bioscoop te brengen.

Geef een reactie