The Visit (2015) recensie

The VisitM. Night Shyamalan was ooit een veelbelovende en uiterst succesvolle regisseur en scenarioschrijver die even snel met de grond gelijk werd gemaakt als dat hij succes verwierf. Waar films zoals de verrassende thriller The Sixth Sense, de dramathriller Unbreakable en de vermakelijke horrorsciencefiction Signs nog door zowel de critici als het publiek werden geprezen, kon de filmmaker met Lady in the Water en de daaropvolgende films niets meer goed doen. Ondanks dat ik The Happening nog wel vermakelijke film vond, maar ik ben blijkbaar de enige die daar zo over denkt. En dan verschijnt nu The Visit, een found footage horrorfilm die twee jaar na de geflopte Science Fiction-film After Earth het tij moet doen keren. En of dat lukt lees je in mijn recensie.

De film begint met de twee tieners Becca (Olivia DeJonge) en haar broertje Tyler (Ed Oxenbould) die op het punt staan om voor het eerst hun grootouders te ontmoeten. In aanloop naar het weekje logeren begint Becca aan haar documentaire over haar moeder (Kathryn Hahn) en ze legt dan ook alles vast met de camera. Door de lens van de camera van Becca word je als kijker meegezogen in het verhaal en het is een prettige manier om uitgebreid kennis te maken met de personages. Het acteerwerk van Olivia DeJonge en Ed Oxenbould is zeer overtuigend te noemen en ik vind het knap dat deze twee jonge acteurs de film grotendeels weten te dragen.

De introductie duurt zeker niet te lang en er is ruimte voor humor dat de film luchtig maakt. En dan volgt de ontmoeting met de grootouders en het zijn twee liefdevolle mensen die blij zijn dat ze hun kleinkinderen leren kennen. Nana (Deanna Dunagan) heeft zelfs koekjes gebakken terwijl Pop Pop (Peter McRobbie) als nuchtere boer overduidelijk gelukkig is om Becca en Tyler te ontmoeten. En de eerste dag op de boerderij verloopt nog prima totdat de eerste nacht aanbreekt. De twee nietsvermoedende kinderen worden al snel getuige van vreemde gebeurtenissen in en rondom het huis die met de nacht heftiger worden. En op de laatste dag van het weekje logeren doen de twee nietsvermoedende tieners een afschuwelijke en niet te bevatten ontdekking.

Shyamalan weet evenals met zijn eerste films de spanning goed op te bouwen en de spannende momenten worden afgewisseld met humor. Daardoor word je als kijker soms ook op het verkeerde been gezet. En op het moment dat je denkt dat de twee grootouders gewoon een beetje vreemd zijn, gebeurt er iets compleet onverwachts waardoor je jouw mening over de personages moet bijstellen. En die gebeurtenissen gaan gepaard met een aantal goede schrikmomenten die de ietwat naargeestige sfeer van The Visit ook prima versterken. Toch wil je als kijker wel iets meer te weten komen over de achtergrond van de twee grootouders, de relatie met hun dochter en waarom Becca en Tyler pas in hun tienerjaren voor het eerst hun grootouders ontmoeten.

Helaas is ook dit verhaal van de scenarioschrijver niet waterdicht en hij kan het gewoon niet laten om de kijker zelf aan het denken te zetten. Maar iets meer diepgang had wel op zijn plaats geweest. Gelukkig wordt dit gecompenseerd door de goede opbouw van de film en het uitstekende acteerwerk, want ook Deanna Dunagan en Peter McRobbie spelen de rollen van de mysterieuze grootouders voortreffelijk. Vooral Dunagan speelt haar veeleisende rol vol verve en dat is dan ook meer dan een dikke pluim waard. M. Night Shyamalan heeft dus zijn reeks aan matige tot slechte films eindelijk doorbroken met een vermakelijke horrorthriller die naar mijn mening meer dan de moeite waard is om te gaan zien. Ondanks dat de film niet geheel foutloos is.

Score: 7,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

2 thoughts to “The Visit (2015) recensie”

  1. Laat ons zeker ook ‘The Village’ niet vergeten. Een meesterwerk, naar mijn bescheiden mening, maar inderdaad wel het laatste goede dat we van de man te zien kregen. Jammer…

Geef een reactie