The Son of No One

The Son of No One (2011) recensie

Het sterke A Guide to Recognizing Your Saints maakte enorm veel indruk op mij en laatst kocht ik voor een prikkie de Blu-ray van The Son of No One, die ook door Dito Montiel werd geschreven en geregisseerd. Een regenachtige zondagmiddag komt dan als geroepen om eens lekker achterover te leunen en een misdaad/drama als deze op te zetten. En ik was vooral benieuwd of de filmmaker zijn regiedebuut wist te evenaren.

Montiel schreef zelf het scenario voor deze film, die het leven van de dertigjarige politieagent Jonathan White in beeld brengt. White bewaart al jaren een geheim dat hem sinds zijn jeugd achtervolgd. Als klein jongetje vermoordde hij twee mensen, maar de politie stopte de moordzaken in de doofpot. Jaren later duiken er briefjes op die refereren naar deze moordpartijen en de corruptie binnen het politiebureau waar White nu werkzaam is. Als de brieven in de lokale krant worden gepubliceerd, loopt hij het risico om achter de tralies te belanden. Daarom doet hij er alles aan om te achterhalen wie er verantwoordelijk is voor deze briefjes zodat hij hem of haar het zwijgen kan opleggen.

Het is voor de derde keer op rij dat Channing Tatum de hoofdrol speelt in een film van Montiel en hij doet het als Jonathan ‘Milk’ White zeker niet onaardig. Maar dat is ook te zeggen van Ray Liotta die op goede wijze de rol van politiechef Mathers speelt. Er zijn bijrollen voor Katie Holmes als Jonathan’s vrouw Kerry en Al Pacino als de gepensioneerde rechercheur Charles Stanford, maar zij weten mij niet te overtuigen. Komiek Tracy Morgan doet het prima als Milk’s jeugdvriend Vinny, een getraumatiseerde man die ze niet langer meer op een rijtje heeft. Het is een rol die je niet zo snel plaatst bij de 30 Rock-ster. Het is jammer dat hij niet meer schermtijd kreeg om iets meer met het personage te kunnen doen.

The Son of No One maakte lang niet zoveel indruk op mij als Montiel’s debuut en dat komt misschien door het feit dat de puntjes op de i ontbreken. Om een verhaal als deze goed uit te werken en ervoor te zorgen dat het publiek een band krijgt met de personages, heb je simpelweg meer tijd nodig. En met een speelduur van ongeveer anderhalf uur is het een haast onmogelijke opgave om dat te bewerkstelligen. Dat neemt niet weg dat de film interessant is en sowieso de moeite waard is om te gaan zien. Een belangrijke reden is het voortreffelijke acteerwerk van de jonge acteurs Jacke Cherry en Brian Gilbert. Desalniettemin is het niet de topper die ik had verwacht, maar dat heeft ook te maken met het feit dat ik misschien wel te hoge verwachtingen had na het zien van A Guide to Recognizing Your Saints.

Film beoordeling:
[usr 2.0 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

0 thoughts to “The Son of No One (2011) recensie”

  1. Door de lage scores die deze film kreeg heb ik ‘met destijds niet gekeken maar wat je zegt, als je ziet welke acteurs er in spelen dan zou je’ met daarvoor eigenlijk wel moeten kijken…

Geef een reactie