The Living Daylights

The Living Daylights (1987) recensie

De vijftiende James Bond-film, die exact vijfentwintig jaar na de release van Dr. No wordt uitgebracht, zit vol veranderingen. Roger Moore, die voor een lange periode de decadente Britse spion vertolkte, geeft het stokje over aan Timothy Dalton, componist John Barry dirigeert voor de laatste keer een soundtrack van een James Bond-film en Lois Maxwell werd vervangen voor de jonge actrice Caroline Bliss als Miss Moneypenny. Meestal wordt er sceptisch gekeken naar veranderingen, maar in The Living Daylights komen deze uitstekend tot hun recht. Een geslaagde Bond-film dus!

James Bond (Timothy Dalton) krijgt de opdracht van Mi6 om de ontvoerde generaal Koskov (Jeroen Krabbé) uit de handen van de KGB te redden. Koskov die ooit werkzaam was voor de Russische geheime dienst is overgelopen naar het westen en men vreest voor zijn leven. Maar Bond vindt de omstandigheden rondom Koskov’s ontvoering maar verdacht en hij gaat op onderzoek uit. Al gauw ontdekt hij dat generaal Pushkin (John Rhys-Davies), die verantwoordelijk wordt gehouden voor de verdwijning van zijn oud-collega, erin wordt geluisd en dat de Amerikaanse wapenhandelaar Brad Whitaker (Joe Don Baker) achter de ontvoering zit. Met deze vergaarde informatie opent Bond de jacht op deze gevaarlijke vijand.

Als ik The Living Daylights, die in 1987 werd uitgebracht, vergelijk met de voorgaande Bond-films, dan merk ik wel dat de filmmaker steeds meer mogelijkheden kregen om de films over de Britse geheime agent spectaculairder te maken. De speciale en visuele effecten zijn dan ook een stuk overtuigender dan die in de voorgaande films. En met de komst van Timothy Dalton wordt het personage, dat altijd luchtig en ietwat ongeïnteresseerd reageerde op dodelijke situaties, een stuk serieuzer. In Dalton’s vertolking van het door Ian Fleming bedachte personage zie ik dat James Bond emoties, zoals verdriet en agressie laat zien. Het gaat gelukkig niet ten kosten van Bond’s humor, gevatheid en charisma en daarom vind ik het ook geen slechte verandering. Dalton doet het prima als het beroemde karakter.

Daarnaast vind ik de balans tussen de actie, humor en spanning op orde. De door John Glen geregisseerde film is daarom ook erg vermakelijk. Er is geen overvloed aan spektakel, maar de spectaculaire momenten die er zijn mogen er wezen. En ook Bond’s bijzondere gave om de vrouwen in zijn omgeving met een gevatte opmerkingen in het bed te krijgen staat niet meer prominent in de schijnwerpers, wat ik zelf wel prettig vind. In de laatste Bond-films lag het er vaak iets te dik bovenop en dat komt de geloofwaardigheid niet ten goede. Daarom verdient The Living Daylights een dikke voldoende op het rapport als je het mij vraagt.

Film beoordeling:
[usr 3.0 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

Geef een reactie