The Hunger Games (2012) recensie

The Hunger GamesRuim 74 jaar na de opstand is het voormalig Noord-Amerika opgesplitst in twaalf districten waar arme mensen en arbeiders leven. Er is maar een kans op een beter bestaan en dat zijn The Hunger Games, die jaarlijks worden georganiseerd door de rijke mensen uit de stad Capitool. The Hunger Games is een luguber evenement waarbij een jongen en meisje tussen de leeftijd van 12 en 18 jaar uit elk district het tegen elkaar opnemen in een strijd van leven op dood. De winnaar verdient een leven in het Capitool waar luxe en welvaart aanwezig zijn. Katniss Everdeen woont samen met haar zusje Primrose in het armoedige twaalfde district en wanneer het kleine meisje wordt geselecteerd voor een deelname aan de hongerspelen, geeft Kateniss zich vrijwillig op om haar zusje de gruwel van het spel te besparen. Samen met reisgezel Peeta vertrekt de zestienjarige Kateniss naar het Capitool waar de voorbereidingen op het evenement van het jaar beginnen. Let The Hunger Games begin!

Als ik heel eerlijk ben had ik nog nooit gehoord van The Hunger Games, het eerste boek uit de reeks van schrijfster Suzanne Collins dat nu is verfilmd. Anno 2012 is er enorm veel mogelijk op het gebied van visuele effecten en voor een regisseur zijn er enorm veel mogelijkheden om van een verhaal zoals dat van het eerste deel in het drieluik een spectaculaire film te creëren. De trailer die ik een aantal weken geleden voor het eerst zag laat goed zien dat men dat ook heeft gedaan. Er ontstond een gezonde nieuwsgierigheid naar deze boekverfilming die in de media al werd bestempeld als de nieuwe Harry Potter en de nieuwe The Lord of the Rings. Als je het mij vraagt is dit een gewaagde vergelijking, maar de grote vraag die ik had was of de ietwat onervaren regisseur Gary Ross aan de hoge verwachtingen kan voldoen.

Laat ik vooropstellen dat The Hunger Games een overgewaardeerde film is waarin actie en spanning gepaard gaan met een klein beetje romantiek. Regisseur Gary Ross slaagt in zijn uitdaging om van dit grote filmproject een succes te maken, want de kassa’s worden goed gevuld door het nieuwsgierige publiek. Maar er duiken ook tegenstrijdige berichten op over de kwaliteit van deze rolprent, want niet iedereen is gecharmeerd van deze boekverfilming. Zo is de film volgens vele te langdradig en veel bezoekers vinden dat de strijd tussen de districten te mild in beeld is gebracht. Ik moet eerlijk bekennen dat ik mij hier volledig bij aansluit. Ik denk dat ik veel meer plezier had gehad als de film een half uurtje korter had geduurd. Maar met een speelduur van bijna twee en een half uur is The Hunger Games best een lange zit. Dat neemt niet weg dat er veel pluspunten zijn zoals de uitstekende special effects en het goede acteerwerk van de jonge Jennifer Lawrence.

Er zijn ook goede rollen voor Stanley Tucci als de ietwat excentrieke televisiepresentator Caesar en Woody Harrelson als coach Haymitch Abernathy. De goede cast met veel bekende namen wordt prima aangevuld door zanger Lenny Kravitz die de rol van stylist en Katniss’ goede vriend Cinna voor zijn rekening neemt. Josh Hutcherson doet het zeker niet onaardig als Peeta terwijl Elizabeth Banks een geweldige performance levert door op uitstekende wijze de rol van districtsvertegenwoordigster Effie Trinket te spelen.

De effecten in The Hunger Games zijn mooi uitgewerkt, maar de film is grotendeels een weergave van een survivaltocht door een donker bos. Terwijl gevaarlijke en bloeddorstige opponenten het terrein afspeuren, probeert Katniss zich staande te houden en te overleven. Ik moet eerlijk bekennen dat ik de competitie tussen de districten en de hevige strijd tussen de tributen, zoals de deelnemers aan The Hunger Games worden genoemd, iets spectaculairder had verwacht, maar helaas is dit niet het geval. Gelukkig is de weergave van het Capitool een lust voor het oog en het doet mij denken aan het visuele spektakel Tron: Legacy waarin een futuristische stad en omgeving de aandacht opeisen. Dit is tevens het geval in The Hunger Games, maar helaas zijn de scènes die zich in deze omgeving afspelen slechts op één hand te tellen.

Uiteindelijk heb ik gemengde gevoelens na het zien van The Hunger Games. Het is een vermakelijke film, maar ik ben toch kritisch op een aantal punten. Anderzijds kan ik niets anders dan lof uitspreken voor de regisseur met in het achterhoofd houdende dat Gary Ross redelijk onervaren is, maar de film biedt naar mijn mening te weinig entertainment om mij twee en een half uur lang op het puntje van mijn stoel te houden. De goede beoordeling die de film in de wacht sleept is grotendeels te danken aan het goede acteerwerk en een aantal mooie special effects, maar ik mag niet ontkennen dat ik ook zeer teleurgesteld ben over een aantal zaken.

Score: 7,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

Geef een reactie