The Hunger Games: Catching Fire

The Hunger Games: Catching Fire (2013) recensie

Ik liep teleurgesteld de zaal uit van de Rembrandt bioscoop na het zien van het tweede deel van The Hunger Games. De film is naar mijn mening te traag en wanneer er iets te beleven valt is de door Francis Lawrence geregisseerde avonturenfilm alweer afgelopen. Ook dat deze eindigt met een open einde stelde mij teleur, want je moet als kijker toch weer een poos wachten voordat je kunt zien hoe het verder gaat met Katniss en haar weerstand tegen The Capitol. Maar ik geef films graag een herkansing en ik heb The Hunger Games: Catching Fire onlangs aangeschaft op Blu-ray Disc.

Toen ik de film voor de tweede keer zag was ik veel positiever na afloop. Dat heeft er waarschijnlijk mee te maken dat de verwachtingen niet meer zo hoog zijn en dan is The Hunger Games: Catching Fire toch wel een leuke film en ook een waardig vervolg op het eerste deel. Jennifer Lawrence doet het opnieuw uitstekend als de strijdlustige Katniss Everdeen terwijl ook de terugkerende acteurs Elizabeth Banks, Woody Harrelson, Liam Hemsworth, Donald Sutherland en Josh Hutcherson hun rollen prima spelen. Nieuwkomer Philip Seymour Hoffman, de acteur die kort na de release kwam te overlijden, doet het prima als gamemaker Heavensbee.

In het vervolg op The Hunger Games beginnen winnaars Katniss en Peta aan hun overwinningstoer terwijl de inwoners van de twaalf districten de jonge winnares zien als het meisje dat in opstand komt tegen het regime van President Snow. De inwoners komen langzaam maar zeker in opstand en Snow moet een ingenieus plan bedenken om de reputatie van Katniss te beschadigen. Haar vermoorden is geen optie, omdat de rebellen dan niet meer te stoppen zijn. Daarom organiseert de bruut een speciale hongerspelen waarin de tributen uit de pool van winnaars van de voorgaande edities worden geloot. Als enige vrouwelijke winnares uit District 12 is Katniss opnieuw gedoemd om deel te nemen aan de lugubere strijd van leven op dood in de arena.

Het blijft een feit dat The Hunger Games: Catching Fire langzaam op gang komt en dat de makers het spektakel bewaren voor de slotfase van de film. Met een speelduur van ruim twee uur vind ik dat geen verstandige keuze, want het is lastig om de interesse van het publiek vast te houden. Het is dan nog enigszins te danken aan het overtuigende spel van de cast dat de film niet flopt, maar verwacht geen spanning en sensatie vanaf de eerste minuut. Anders kom je van een koude kermis thuis. Wanneer de actie losbarst is het entertainment als vanouds waarin mooie special effects en een spannende strijd tussen de tributen de hoofdrollen opeisen. Ondanks dat ik positiever ben en ik mij wel heb vermaakt met het tweede deel, hoop ik toch stiekem dat er een betere balans is tussen de actie en het drama in de slotfilms Mockinjay part 1 en 2.

Film beoordeling:
[usr 3.0 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

0 thoughts to “The Hunger Games: Catching Fire (2013) recensie”

  1. Ik vond Catching Fire een stuk beter dan deel één. Ik heb de eerste twee boeken gelezen (kwam niet door de derde heen) en ik vond de tweede film het boek beter volgen. Bij The Hunger Games miste ik een aantal momenten uit het boek die ik wel belangrijk vond.

Geef een reactie