The Godfather

The Godfather (1972) recensie

Maffiafilms heb je in alle soorten en maten en de een is veel beter dan de ander. Mijn kennis van de filmgeschiedenis rijkt niet verder dan de jaren zeventig, maar de berichten op Internet vertellen dat de door Francis Ford Coppola geregisseerde misdaadfilm het genre in 1972 nieuw leven inblies en dat de film tot op de dag vandaag wordt gezien als een van de beste maffiafilms die ooit is gemaakt. Met dat laatste ben ik het meer dan eens.

Ondanks dat de film bijna drie uur duurt heb ik geen moment dat ik mij verveel of even op mijn klokje kijk. Vanaf de eerste minuten is het verhaal onderhoudend genoeg om alle ontwikkelingen binnen de familie Corleone te blijven volgen. Het begint met een feestelijke gebeurtenis wanneer Connie, de dochter van de Don, in het huwelijksbootje stapt. Terwijl de maffiabaas en zijn zoons zich terugtrekken in het nabijgelegen kantoortje om zaken te bespreken, keert de verloren zoon en oorlogsheld Michael terug om bij de bruiloft aanwezig te zijn. Michael heeft zich altijd afzijdig gehouden van de criminele praktijken van zijn familie totdat er een moordaanslag op zijn vader wordt gepleegd.

De concurrerende families hebben het voorzien op Don Corleone, omdat hij zich niet wilt mengen in de opkomende drugshandel. Hij weigert alle vormen van samenwerking en dat zet kwaad bloed bij zijn soortgenoten. Michael is vastberaden om een einde te maken aan de aanhoudende oorlog en de aanslagen die elkaar in rap tempo opvolgen. Langzaam maar zeker neemt hij het stokje van zijn vader over en als de nieuwe Don besluit hij om zijn overleden familieleden te wreken en de verraders binnen de Corleone familie op te sporen.

Het acteerwerk van Marlon Brando als Don Vito Corleone is briljant te noemen. Hij speelt de maffiabaas op zeer overtuigende wijze hoewel de destijds jonge en nog onbekende Al Pacino het enorm goed doet als Vito’s zoon Michael. Het is mooi om te zien hoe de oorlogsheld transformeert van een rustige jongeman, die de illegale praktijken van zijn familie afkeurt, in een meedogenloze en op macht beluste maffiabaas. Maar het zijn niet alleen Pacino en Brando die memorabel acteerwerk afleveren. James Caan doet het voortreffelijk als Vito’s opvliegerige zoon Sonny terwijl Robert Duvall de rol van consigliere Tom Hagen prima invult.

Naar mijn mening verdient Coppola een dikke pluim voor de prachtige vormgeving van zijn film. De donkere scènes zijn door het gebruik van een oranje kleurfilter goed te volgen en zowel de decors als de kostuums zien er authentiek uit. Ook de prachtige beelden van het Italiaanse dorpje zijn het vermelden waard evenals de mooie soundtrack die Nino Rota componeerde. De herkenbare en tijdloze thema’s vinden een perfecte aansluiting bij de sfeer van deze misdaadfilm, die naar mijn mening bestempeld mag worden als de Godfather van de maffiafilms die tot op heden zijn gemaakt.

Score: 9,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

2 thoughts to “The Godfather (1972) recensie”

Geef een reactie