The Blues Brothers

The Blues Brothers (1980) recensie

De komedie The Blues Brothers uit 1980 is inmiddels uitgegroeid tot een klassieker en nog steeds een genot om naar te kijken, maar ook om naar te luisteren. De titel verklapt het al een beetje, maar in deze muzikale prent van regisseur John Landis worden tientallen blues en soul nummers ten gehore gebracht door bekende artiesten zoals James Brown, Aretha Franklin, John Lee Hooker en Ray Charles. De film staat hier ook om bekend hoewel het spoor van vernielingen die de Blues Brothers achter zich laten terwijl zij op de vlucht slaan voor de autoriteiten misschien wel even legendarisch zijn.

Joliet Jake (John Belushi) wordt uit de gevangenis vrijgelaten en zijn broer Elwood (Dan Aykroyd) brengt hem naar het weeshuis waar zij opgroeide. Daar ontdekken de broertjes dat hun voormalige onderkomen wordt opgedoekt als de directrice van het weeshuis de achterstallige belastingen ter waarde van 5000 dollar niet weet te betalen. Jake en Elwood zien hun kans schoon om voor eens en altijd schoon schip te maken met hun criminele verleden en zij besluiten om de Rythm- en Bluesband, waarmee zij jarenlang hun boterham hebben verdiend, nieuw leven in te blazen. Maar tijdens hun zoektocht naar oude bandleden en schnabbels kunnen de broertjes het niet laten om een aantal regels te overtreden.

In de over de top komedie krijgen de Blues Brothers het aan de stok met niet alleen de politie, maar ook met een wraakzuchtige ex-vriendin (Carrie Fisher), een opgelichte Country-band en een groep demonstrerende Nazi’s. Het kan allemaal niet gek genoeg. Complete winkelcentra worden in een oogwenk vernielt, de Blues Brothers lijken immuun voor zwaar geschut en tientallen politiewagens zijn rijp voor de sloop als zij één voor één worden geramd. Maar alles gebeurt met een dikke vette knipoog naar de realiteit en een foute oneliner zo nu en dan herinnert je aan het feit dat je naar een komedie kijkt en niet naar een serieuze actiefilm.

Dan Aykroyd en John Belushi spelen de broertjes Jake en Elwood voortreffelijk. Hun Blues Brothers-act tijdens verschillende shows werden wereldberoemd en het idee om een film over hen te maken ontstond al snel. Met een combinatie van goede blues en soul nummers, slapstick komedie en veel actie, hebben de Ghost Busters-acteur en Landis de ideale mix te pakken. En het bleek uiteindelijk ook vreselijk succesvol te zijn. Zelfs tot op de dag van vandaag is The Blues Brothers een begrip, maar ook de zeer vermakelijke komedie uit 1980 zorgt nog steeds voor entertainment van hoog niveau. Ik ben in ieder geval nog steeds een fan van het fictieve duo dat altijd weer voor een lach op mijn gezicht zorgt.

Film beoordeling:
[usr 4.0 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

4 thoughts to “The Blues Brothers (1980) recensie”

Geef een reactie