Spectre

Spectre (2015) recensie

Het is alweer drie jaar geleden dat de laatste Bondfilm verscheen en het werd dus weer hoog tijd dat de fictieve Britse spion zijn opwachting zou maken in alweer het vierentwintigste deel in de reeks die al vijftig jaar lang menig liefhebber van spionagethrillers en actiefilms vermaakt. Skyfall-Regisseur Sam Mendes keert terug in de regiestoel en ook hoofdrolspeler Daniel Craig is weer van de partij om voor de vierde keer in de huid te kruipen van het iconische filmpersonage. En de grote vraag is of Spectre mijn hoge verwachtingen kan waarmaken, want ik weet nog goed dat ik na het zien Skyfall gemengde gevoelens had.

Nou, dat zit wel snor. Naar mijn mening is Spectre in vergelijking met zijn voorganger een veel betere Bondfilm waarin men de klassieke stijl van de Bondfilms uit de jaren zeventig en tachtig combineert met de hedendaagse technologie en actualiteiten. Er zijn dan ook ontzettend veel herkenningspunten, maar er is ook ruimte voor vernieuwing. Je kunt misschien zelfs wel stellen dat Spectre het begin is van een nieuw hoofdstuk in de reeks en de grote vraag is dan ook of er in James Bond 25 ruimte is voor Daniel Craig ondanks dat hij de rol weer voortreffelijk speelt. Voor mijn gevoel sluit de film zodanig af dat dit weleens de laatste keer kon zijn dat we de acteur als James Bond hebben gezien.

Afijn, dat blijft speculeren. Laten we het eens hebben over de inhoud van de film. In Spectre grijpt men terug naar bekende personages en vallen de puzzelstukjes op hun plaats. Het is dan ook meer dan gewenst dat je de voorgaande delen Casino Royale, Quantum of Solace en Skyfall hebt gezien voordat je aan de bijna 150 minuten durende spionagethriller begint. En in Spectre moet de Mi6-agent opnieuw op eigen houtje het mysterie rondom een geheime organisatie ontrafelen terwijl zijn baas M zijn uiterste best doet om het 00-programma te redden als de Britse overheid van plan is om met het initiatief van de Britse geheime dienst te stoppen. De rol van Bond’s opdrachtgever wordt opnieuw goed ingevuld door Ralph Fiennes.

In zijn speurtocht naar de waarheid krijgt Bond opnieuw hulp van een beeldschone dame in de persoon van Léa Seydoux. Ze speelt de rol van de Bondgirl Madeleine Swann uitstekend terwijl ook Ben Whishaw op uitstekende wijze de rol van kwartiermeester Q speelt. Hij heeft in Spectre een veel groter aandeel in het verhaal terwijl Naomie Harris juist minder schermtijd kreeg als M’s secretaresse Moneypenny. Desalniettemin speelt de actrice de rol prima, maar ik had toch stiekem wel verwacht dat zij na haar grote introductie in Skyfall een groter aandeel in Spectre zou krijgen. Overigens moest ook Monica Bellucci als de secundaire Bondgirl Lucia genoegen nemen met een beperkt aantal minuten aan schermtijd. Zo weinig dat ik ook maar moeilijk een oordeel kan vellen over haar acteerwerk.

Op het gebied van de schurken hebben we niets te klagen. Dave Bautista is een indrukwekkende verschijning en hij speelt de rol van huurmoordenaar Hinx dan ook prima hoewel daar ook niet veel voor nodig is. Zijn brede postuur en mimiek brengen de boodschap duidelijk over; hij gaat voor niemand aan de kant en er zijn maar weinig tegenstanders die het gevecht met hem kunnen navertellen. Christoph Waltz, die er niet vies van is om regelmatig in de huid te kruipen van een akelige villain, speelt de rol van Oberhauser en de leider van de geheimzinnige organisatie waar Bond op jaagt meer dan uitstekend. En het is niet ondenkbaar dat de Inglourious Basterds-acteur ook in Bond 25 zijn /2013/01/17/recensie-inglourious-basterds/opwachting gaat maken. Maar dat is even afwachten.

Naast het goede acteerwerk van de veelzijdige cast verdient Spectre ook alle lof voor de perfecte balans tussen de uitwerking van het verhaal en de spectaculaire momenten. De filmmakers trekken werkelijk alles uit de kast om de kijker een zeer onderhoudende actiethriller voor te schotelen. Spectaculaire achtervolgingen waarin peperdure wagens zoals de voor Spectre speciaal ontworpen Aston Martin DB10 de aandacht opeisen, talrijke explosies en vuistgevechten en de waanzinnige helikopterstunts, zorgen voor waanzinnige beelden. Dat neemt niet weg dat James Bond niet langer meer afhankelijk is van een arsenaal aan vernuftige gadgets, maar in Spectre zijn verstand en kracht moet aanwenden om zijn tegenstanders vakkundig uit te schakelen. Het is een meer dan welkome verandering die de vierentwintigste Bondfilm een stuk realistischer maakt.

Oké, enough said. Ik ben laaiend enthousiast over Spectre die hoogstwaarschijnlijk een mooie plek in mijn persoonlijke top 10 van 2015 gaat veroveren. En dat is te danken aan Daniel Craig’s uitstekende vertolking van de Britse geheime agent, Christoph Waltz die een memorabele Bondschurk neerzet en talrijke weergaloze scènes die bij mij in ieder geval een smile van oor tot oor produceerden. Laat Bond 25 maar komen en in de aftiteling belooft men met de bekende woorden “James Bond will return” dat die er zeker gaat komen. De grote vraag is alleen wel of Craig dan opnieuw te zien zal zijn als James Bond of dat dan toch kandidaten zoals Idris Elba of Jude Law het stokje van de acteur gaan overnemen. De tijd zal het leren.

Film beoordeling:
[usr 4.0 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

0 gedachten over “Spectre (2015) recensie

  1. Zelf vond ik de vorige film juist vele malen fijner en kon ik die toevoeging van de oude Bond dingen niet waarderen. Daar was juist zo succesvol afscheid van genomen in Casino Royale.

  2. Voor mij maakte Spectre de verwachtingen waar. Smaakte bij mij beter dan Skyfall en het doet wat het moet doen. Verder weet het nauwelijks te verrassen maar de bewegingsvrijheden binnen het universum van JB zijn natuurlijk ook beperkt. Bautista vond ik het goed doen; van Waltz had ik net wat meer verwacht.

Geef een reactie