Southpaw (2015) recensie

SouthpawJake Gyllenhaal is een acteur die ik al een poosje volg, want ik ben zeer te spreken over zijn acteerwerk. Hij weet mij ook telkens weer te imponeren. Het begon voor mij allemaal met zijn sterke rol in Donnie Darko, maar ook zijn acteerwerk in het oorlogsdrama Brothers en in de misdaad/thriller Nightcrawler is fenomenaal te noemen. Met dat in het achterhoofd houdende was ik ook gelijk nieuwsgierig naar Southpaw, een sportfilm van regisseur Antoine Fuqua die tot op heden vermakelijke films zoals Training Day, Shooter en The Equalizer regisseerde.

In Southpaw is Gyllenhaal te zien als de succesvolle bokser Billy Hope, een jongen van de straat die zichzelf opwerkte in de bokswereld en een onverslaanbare kampioen is. Zijn prijzenkast in zijn enorme villa is het bewijs dat hij enorm succesvol is en niet iedereen gunt Billy, zijn vrouw Maureen en dochtertje Leila het geluk. De arrogante bokser Miguel Escobar probeert al een poosje Billy uit te dagen voor een titelgevecht en als hij tijdens een liefdadigheidsdiner de regerend kampioen confronteert, loopt het slecht af voor Billy’s vrouw Maureen die in de hitte van de confrontatie per ongeluk wordt neergeschoten door één van Escobar’s volgers.

Na de dood van zijn vrouw belandt Billy aan de afgrond. Zijn roekeloze gedrag zorgt ervoor dat zijn geld opdroogt en dat hij zijn boks licentie, huis en de voogdij over zijn dochtertje Leila verliest. Tot overmaat van ramp stapt zijn altijd trouwe manager Jordan Mains, een rol die goed wordt ingevuld door rapper 50 Cent, over naar het winnende team van Escobar en Billy staat er in zijn eentje voor om uit het diepe dal te kruipen. Met pure wilskracht en vechtlust gaat hij in training bij bokstrainer Tick Wills die Billy geestelijk en lichamelijk helpt om weer aan de top te komen. En zodra de kans zicht voordoet dat Billy zich kan revancheren op Escobar tijdens een titelgevecht in Las Vegas, pakt de voormalige bokskampioen die kans met beide bokshandschoenen aan.

Southpaw is een goed sportdrama dat vooral door het overtuigende acteerwerk van hoofdrolspeler Jake Gyllenhaal wordt gedragen. De Donnie Darko-acteur speelt de rol van de bokskampioen voortreffelijk hoewel ook Rachel McAdams in haar korte aanwezigheid de rol van Maureen prima invult. En de jonge actrice Oona Laurence verdient alle lof voor haar uitstekende vertolking van Billy’s jonge dochtertje Leila. Forest Whitaker doet het eveneens uitstekend als de uitgerangeerde bokstrainer Tick Wills hoewel ik nooit echt de intense band tussen hem en zijn nieuwe pupil Billy geloofde. En dat is helaas ook niet het enige minpuntje dat ik kan benoemen.

Het eerste half uur is dik op orde. De vaart zit er goed in en na flitsende beelden van Billy’s hoogtepunten is het moment aangebroken dat Maureen door een verdwaalde kogel om het leven komt. Het is een aangrijpende scène waar ik het zelfs eventjes benauwd van kreeg. En dat overkomt mij niet vaak. Helaas is het vervolg minder sterk en na anderhalf uur sloeg de verveling een klein beetje toe. Ook omdat je geen raketgeleerde hoeft te zijn om te voorspellen hoe Southpaw gaat aflopen. Desalniettemin pakt Fuqua groots uit met een spectaculaire finale die de film netjes afsluit. Een voldoende op het rapport is dan ook meer dan terecht ondanks dat Southpaw mij niet KO wist te slaan.

Score: 7,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

6 thoughts to “Southpaw (2015) recensie”

  1. Je bent er wat positiever over dan ik was. Had er zoveel meer van verwacht. Ben trouwens wel benieuwd wat Eminem met de rol zou hebben gedaan (de film was origineel voor hem geschreven).

  2. De ongeloofwaardige relatie tussen trainer en pupil is het enige minpuntje? Ik dacht het niet 🙂
    Mijn verwachtingen waren wat getemperd door Nostra’s waardering maar ik moet zeggen dat deze me goed bevallen is. Heel veel zaken zijn zo onlogisch als het maar zijn kan maar Gyllenhaal tilt Southpaw naar een hoger niveau. Jammer van het zwalkende script waardoor ie min of meer geschoffeerd wordt.

Geef een reactie