Solaris

Solaris (2002) recensie

Ik heb het weleens eerder geschreven, maar ik ben een enorme fan van Science Fiction. Of het nu Star Wars of Star Trek is. En ik ben een liefhebber van regisseur Steven Soderbergh, die goede films zoals Ocean’s Eleven en Contagion regisseerde. Je kunt je dus goed voorstellen dat ik enorm enthousiast werd toen ik ruim tien jaar geleden hoorde dat de filmmaker een sciencefictionfilm met George Clooney in de hoofdrol op zijn agenda had staan. En na het zien van Solaris was ik nog steeds enthousiast ondanks dat deze film niet een typische Science Fiction is.

Clooney, die eerder al in Soderbergh’s films Ocean’s Eleven en Out of Sight te zien was, speelt de rol van Chris Kelvin, een lusteloze psychiater die na de dood van zijn vrouw Rheya (Natascha McElhone) zijn leven weer probeert op te pakken. Het begin van Solaris is erg melancholisch dat naast het goede acteerwerk van de acteur versterkt wordt door sombere en donkere scènes. Dan krijgt Kelvin een oproep van een oude bekende. Wetenschapper Gibarian (Ulrich Tukur) vraagt zijn goede vriend om naar Solaris te komen, want zijn team en hijzelf willen het ruimtestation, dat in een baan om de onbekende planeet draait, niet verlaten.

Na een klein half uur verplaatst het verhaal zich naar het geavanceerde ruimtestation waar Kelvin ontdekt dat zijn goede vriend zelfmoord heeft gepleegd en de overgebleven teamleden de kaken stijf op elkaar houden over de onverklaarbare gebeurtenissen die zich op het ruimtestation afspelen. Als kijker heb je op dat moment ook geen flauw idee waar de film precies over gaat. Soderbergh maakt de film interessanter door bewust delen van het verhaal over te slaan en de personages nauwelijks te laten spreken. Het is een stijl die mij heel erg aanspreekt, maar de kans is natuurlijk groot dat het mainstream publiek inmiddels is afgehaakt, omdat de film te lastig te volgen is en er te weinig spanning en spektakel aanwezig is.

Solaris is dan ook een saaie film en dat bedoel ik zeker niet negatief. Door het zeer goede acteerwerk van Clooney en McElhone en de zorgvuldigheid waarmee de filmmaker de prent in elkaar zet, is deze onderhoudend genoeg om te blijven kijken. Plus het feit dat ik mijzelf continu afvraag wat er aan de hand is. Een ander groot pluspunt van Solaris is de mooie bijpassende soundtrack die onheilspellend en tegelijkertijd rustgevend is. Kan dat? Jazeker! Componist Cliff Martinez, die ook de imponerende soundtracks van Drive en Only God Forgives heeft gemaakt, creëert een prachtige score die perfect aansluit op de naargeestige en beladen sfeer van de film. Zoals gezegd, een typische Science Fiction is deze film niet, maar wel een sterk drama waarin Sci-Fi elementen, zoals ruimtereizen, een geavanceerd ruimtestation en het fascinerende fenomeen Solaris belangrijke onderdelen van het verhaal zijn.

Film beoordeling:
[usr 3.5 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

6 gedachten over “Solaris (2002) recensie

Geef een reactie