Shame (2011) recensie

ShameBrandon (Michael Fassbender) is een succesvolle zakenman in New York die voor de buitenwereld een perfect leven leidt. Maar de dertiger heeft te maken met een ernstige seksverslaving die hem tot waanzin drijft. Hij weet zijn aandoening te camoufleren voor de mensen in zijn omgeving. Maar als zijn losbandige zusje Sissy (Carey Mulligan) besluit om bij hem in te trekken, staat zijn leven compleet op zijn kop. Zijn oncontroleerbare drang naar het uitnodigen van prostituees en het kijken van porno op de laptop van de zaak zorgen voor een gespannen situatie in het inspiratieloze appartement van Brandon.

De tweede productie van regisseur Steve McQueen is een indrukwekkende dramafilm over Brandon, een dertiger die te maken heeft met een ernstige vorm van een seksverslaving. Zijn laptop staat vol met vunzige afbeeldingen en filmpjes, hij is altijd op jacht naar een snelle wip en zelfs het herentoilet op zijn kantoor is niet veilig voor zijn acute drang naar een orgasme. Voor de hoofdrol strikt McQueen opnieuw Michael Fassbender, de Duitse acteur die zich na een aantal goede rollen in kaskrakers nu van een totaal andere kant laat zien.

De film begint intens met een weergave van het ritueel dat de aan seksverslaafde Brandon dagelijks volgt. Eenzaam en verbitterd stapt hij uit bed om vervolgens een oud voicemail bericht op de huistelefoon te beluisteren en onder de douche te masturberen alvorens hij de nieuwe werkdag begint. Het is een triest beeld dat zonder enige vorm van dialoog aan het publiek wordt voorgeschoteld. Het formidabele spel van Michael Fassbender speelt hierin een belangrijke rol en is uitstekend te noemen.

Dat de acteur de nodige nominaties kreeg is dan ook niet zo vreemd. Hij weet met een bepaalde blik of beweging een boodschap op het publiek over te brengen. Hij wordt overduidelijk gekweld door zijn aandoening terwijl de charismatische dertiger absoluut een kans heeft op een gelukkige relatie. Maar dan blijkt hij niet in staat te zijn om te presteren. Een ongemakkelijk diner met een vrouwelijke collega en de daarop volgende nacht bewijzen des te meer dat Brandon niet in staat is om een intieme relatie aan te gaan.

Zijn verstoorde contact met zijn zusje Sissy is hier ook een mooi voorbeeld van. De rol van de losbandige zangeres wordt op uitstekende wijze gespeeld door Carey Mulligan. Ze is wanhopig op zoek naar een broer die haar steunt, beschermt en even een arm om haar heen slaat als het haar allemaal teveel wordt. Maar haar pogingen tot toenadering zorgen voor nog meer frustraties bij Brandon die zijn zus als een lastpost ziet. Maar dat weerhoudt haar er niet van om te blijven schreeuwen om aandacht.

Shame is een aangrijpend verhaal over de gekwelde Brandon en zijn seksverslaving. Maar de creatie van McQueen gaat ook over Brandon’s incompetentie om mensen tot zijn leven toe te laten. De relatie tussen broer en zus speelt een belangrijke rol in het geheel en de gebeurtenissen die plaatsvinden roept de vraag op wat er in het verleden is gebeurd. Daar wordt helaas nooit een antwoord op gegeven, maar het laat wel wat aan de verbeelding van de kijker over. Het is aan het publiek hoe zij dit imponerende verhaal interpreteren. Het staat als een paal boven water dat deze rolprent meer dan de moeite waard is, zeker voor de liefhebbers onder ons van het filmhuisgenre.

Score: 8,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

0 thoughts to “Shame (2011) recensie”

  1. Goede recensie. Heb ‘m een tijd geleden op het PAC festival gezien en het is een indrukwekkend portret van het leven van een seksverslaafde. Het laat zien hoe leeg z’n bestaan is door z’n oncontroleerbare drang en dat hij niet in staat is om een normale relatie aan te gaan. Een moeilijke film om te kijken…

Geef een reactie