Scream (1996) recensie

ScreamPrecies een jaar na de moord op Maureen Prescott wordt het plaatsje Woodsboro opnieuw opgeschrikt door een gruwelijke moordzaak waarbij studenten Casey (Drew Barrymore) en Steve om het leven komen. Scholiere Sidney Prescott (Neve Campbell) probeert de nare herinneringen die bovenkomen te verdringen terwijl de media het dorpje bezet. Maar haar grootste zorg is niet de aandacht van de media, maar om dit drama te overleven wanneer blijkt dat de maniakale seriemoordenaar nu zijn zinnen zet op het vermoorden van de getraumatiseerde tiener.

Filmmaker Wes Craven komt na het regisseren van de A Nightmare On Elm Street-films en de luchtige horror/komedie Vampire in Brooklyn, met de zenuwslopende thriller Scream. Het succes was goed voor drie vervolgdelen en ik ben een enorme liefhebber van deze franchise die het “teener slasher” genre nieuw leven inblies. Het zijn redelijk eenvoudige en vermakelijke films die je makkelijk wegkijkt hoewel het er te mild aan toegaat om de films te bestempelen als horrorfilms.

Er moeten toch iets meer koppen rollen en expliciete scènes vol bloed en gore aanwezig zijn om de veeleisende horrorfanaat te entertainen, maar dat is helaas niet het geval. Hoewel er zo nu en dan wat bloed aanwezig is, blijven veel smerige details achterwege. Jammer, want het had van mij allemaal wel iets pittiger gemogen. En het is ook niet zo dat de filmmaker geen kans heeft gehad om zijn creatie te verrijken met huiveringwekkende beelden.

Maar maakt dat Scream een slechte film? Absoluut niet, want het is van het begin tot het einde spannend terwijl de hoofdrolspeelster Neve Campbell het goed doet als de “damsel in distress” Sidney Prescott. Er is ook genoeg ruimte voor haar medespelers om zich te laten gelden. David Arquette is als de sullige Deputy Dewey een leuke verschijning die voor de “comic relief” zorgt terwijl de intimiderende blik en houding van Skeet Ulrich de nekharen van menig kijker overeind doet staan.

Scream is gewoon een heerlijk tussendoortje. Lekker het verstand op nul en genieten van de spanning die wordt afgewisseld met wat lachwekkende fragmenten. Het verhaal heeft weinig om het lijf, dus je hoeft de film ook niet heel aandacht te volgen om het allemaal te kunnen begrijpen. Er is nog wel een leuke plotwending aanwezig, maar ik verklap verder niets. Ik ben van mening dat je dat zelf moet ervaren als je deze aanrader nog niet hebt gezien.

Score: 8,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

0 thoughts to “Scream (1996) recensie”

Geef een reactie