Pulp Fiction (1994) recensie

Pulp FictionPulp Fiction is de alom geprezen misdaadkomedie van de excentrieke filmmaker Quentin Tarantino en het is mijn meest favoriete film aller tijden. Ik kan keer op keer genieten van de doordachte humor, de rauwe actie en de intrigerende dialogen die hij in deze prent heeft verwerkt. De film werd genomineerd voor 7 Academy Awards en met een gemiddelde score van een 9 op de gerenommeerde website IMDb.com mag het meer dan duidelijk zijn dat dit een van de beste films uit de geschiedenis is.

Pulp Fiction is een mengsel van actie, komedie en misdaad en een verzameling van verschillende losstaande verhalen. Maar de personages in deze verhalen, die niet op chronologische volgorde worden vertoond, zijn op een of andere wijze met elkaar verbonden. De verhaaltjes lijken simpel, maar door het rappe tempo en de tijdsprongen creëert Tarantino toch enige verwarring bij het publiek. Maar dat is geen minpunt, want dat maakt zijn meesterwerk juist fascinerend.

De muziekkeuze van de regisseur is opvallend te noemen, want Pulp Fiction bevat geen traditionele instrumentale soundtrack. Tarantino koos bewust voor een mix van Amerikaanse rock & roll, pop en soul van artiesten zoals Al Green, Neil Diamond, Kool & The Gang en Chuck Berry. Deze ietwat gewaagde compilatie van diverse tracks past volledig bij de sfeer van de zwarte komedie en is even gedenkwaardig als de film zelf. Twee jaar eerder koos de eigenaardige filmmaker ook voor een soundtrack van diverse artiesten voor de misdaadfilm Reservoir Dogs dat uiterst succesvol bleek te zijn.

Maar het succes is grotendeels te danken aan het uitstekende acteerwerk van de ensemble cast. Het is dan ook niet zo vreemd dat het merendeel van het budget werd gespendeerd aan de salarissen van de hoofdrolspelers. De namen die de filmposter van Pulp Fiction sieren zijn zeker niet de minste in Hollywood. John Travolta speelt op uitstekende wijze de rol van crimineel Vincent Vega terwijl zijn tegenspeler Samuel L. Jackson imponeert met zijn vertolking van de explosieve gangster Jules Winnfield. Uma Thurman kruipt in de huid van Marsellus’ vrouw Mia en zij weet eveneens een overtuigende acteerprestatie te leveren.

Bokser Butch wordt gespeeld door Bruce Willis die zijn rol bijna verloor aan Sylvester Stallone. Uiteindelijk mocht de ster van de Die Hard-films aantreden in de legendarische misdaadfilm en hij speelt zijn rol prima. Ving Rhames is als de imponerende gangsterbaas Marsellus Wallace een perfecte keuze terwijl Eric Stoltz een belangrijke bijrol als drugsdealer Lance invult en hij zorgt in bepaalde segmenten van het verhaal voor de “comic relief”. Voor Harvey Keitel is er ook een rolletje beschikbaar als problem solver en gangster Winston Wolff in het segment “The Bonny Situation”.

Er is genoeg tijd en ruimte voor de individuele acteurs om maximaal te presteren, wat ook zijn vruchten afwerpt. Het succes wordt voor een groot deel bepaald door het puike acteerwerk van de cast, maar ook de sterke verhaallijnen, het rauwe en zinloze geweld, de luchtige en doordachte dialogen en de humor die daarmee gepaard gaan, maken Pulp Fiction misschien wel de succesvolste film uit de jaren 90. Naar mijn mening is de creatie van Quentin Tarantino dé onbetwiste topper in het genre die geen seconde verveelt en een zeer geslaagde filmavond garandeert.

Score: 9,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

0 thoughts to “Pulp Fiction (1994) recensie”

  1. ik heb deze laatst nog gekeken. Ik had er een hele saaie film verwacht, net als toen ik hem echt 10 jaar geleden voir het eerst zag. Mijn mening is helemaal bijgeschaafd. inderdaad een super komische actiefilm.

Geef een reactie