Pulp Fiction

Pulp Fiction (1994) recensie

Pulp FictionPulp Fiction is de alom geprezen misdaadkomedie van de excentrieke filmmaker Quentin Tarantino en het is mijn meest favoriete film aller tijden. Ik kan keer op keer genieten van de doordachte humor, de rauwe actie en de intrigerende dialogen die hij in deze prent heeft verwerkt. De film werd genomineerd voor 7 Academy Awards en met een gemiddelde score van een 9 op de gerenommeerde website IMDb.com mag het meer dan duidelijk zijn dat dit een van de beste films uit de geschiedenis is.

Pulp Fiction is een mengsel van actie, komedie en misdaad en een verzameling van verschillende losstaande verhalen. Maar de personages in deze verhalen, die niet op chronologische volgorde worden vertoond, zijn op een of andere wijze met elkaar verbonden. De verhaaltjes lijken simpel, maar door het rappe tempo en de tijdsprongen creëert Tarantino toch enige verwarring bij het publiek. Maar dat is geen minpunt, want dat maakt zijn meesterwerk juist fascinerend.

De muziekkeuze van de regisseur is opvallend te noemen, want Pulp Fiction bevat geen traditionele instrumentale soundtrack. Tarantino koos bewust voor een mix van Amerikaanse rock & roll, pop en soul van artiesten zoals Al Green, Neil Diamond, Kool & The Gang en Chuck Berry. Deze ietwat gewaagde compilatie van diverse tracks past volledig bij de sfeer van de zwarte komedie en is even gedenkwaardig als de film zelf. Twee jaar eerder koos de eigenaardige filmmaker ook voor een soundtrack van diverse artiesten voor de misdaadfilm Reservoir Dogs dat uiterst succesvol bleek te zijn.

Maar het succes is grotendeels te danken aan het uitstekende acteerwerk van de ensemble cast. Het is dan ook niet zo vreemd dat het merendeel van het budget werd gespendeerd aan de salarissen van de hoofdrolspelers. De namen die de filmposter van Pulp Fiction sieren zijn zeker niet de minste in Hollywood. John Travolta speelt op uitstekende wijze de rol van crimineel Vincent Vega terwijl zijn tegenspeler Samuel L. Jackson imponeert met zijn vertolking van de explosieve gangster Jules Winnfield. Uma Thurman kruipt in de huid van Marsellus’ vrouw Mia en zij weet eveneens een overtuigende acteerprestatie te leveren.

Bokser Butch wordt gespeeld door Bruce Willis die zijn rol bijna verloor aan Sylvester Stallone. Uiteindelijk mocht de ster van de Die Hard-films aantreden in de legendarische misdaadfilm en hij speelt zijn rol prima. Ving Rhames is als de imponerende gangsterbaas Marsellus Wallace een perfecte keuze terwijl Eric Stoltz een belangrijke bijrol als drugsdealer Lance invult en hij zorgt in bepaalde segmenten van het verhaal voor de “comic relief”. Voor Harvey Keitel is er ook een rolletje beschikbaar als problem solver en gangster Winston Wolff in het segment “The Bonny Situation”.

Er is genoeg tijd en ruimte voor de individuele acteurs om maximaal te presteren, wat ook zijn vruchten afwerpt. Het succes wordt voor een groot deel bepaald door het puike acteerwerk van de cast, maar ook de sterke verhaallijnen, het rauwe en zinloze geweld, de luchtige en doordachte dialogen en de humor die daarmee gepaard gaan, maken Pulp Fiction misschien wel de succesvolste film uit de jaren 90. Naar mijn mening is de creatie van Quentin Tarantino dé onbetwiste topper in het genre die geen seconde verveelt en een zeer geslaagde filmavond garandeert.

Waardering: 5 uit 5.

3 reacties

  1. Ik ben het er niet mee eens dat dit een zwarte comedie is. De film is een genre op zichzelf, namelijk Pulp Fiction, de beste film die Quentin Tarantino heeft gemaakt en ooit zal maken. Alle films die van hem volgen zijn alleen maar “kijk eens wat een goede filmmaker ik ben”, en zijn daardoor minder goed. Met Pulp Fiction maakte hij een unieke film die een genre op zichzelf is, en waarvan alle kopieën, zo iemand er ooit één durft te maken, per definitie minder goed zullen zijn. Alles is goed aan de film. Als je hem voor het eerst ziet denk je na afloop: “Waar heb ik naar zitten kijken?”. En dan kijk je nog een keer, en nog een keer en bij elke keer wordt de film beter en de bewondering groter: “Wat een geniale film”. De personages, de dialogen, de verhaallijnen, alles is perfect. En voor Nederlanders is het nog extra leuk dat Amsterdam het hart van Quentin heeft gestolen, na George Baker in Resevoir Dogs is in deze film onze gewoonte om mayonaise over de friet te gooien een onderwerp… en als je denkt waar slaat dat op: Ga kijken en geniet. Mijn favoriete quote: “Zed is dead”. En daarna: “We put some medieval on them”. En daarna: “I want to know how a five-dollar shake tastes like”. En daarna: “Our man from Amsterdam”. En dan die heerlijke preek van Julius… smullen, smullen, smullen.

  2. ik heb deze laatst nog gekeken. Ik had er een hele saaie film verwacht, net als toen ik hem echt 10 jaar geleden voir het eerst zag. Mijn mening is helemaal bijgeschaafd. inderdaad een super komische actiefilm.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.