Pitch Perfect (2012) recensie

Pitch PerfectOp Barden University heerst er al jaren een strijd tussen de a capella zanggroepen de Barden Bellas en de Treblemakers. Dit jaar zijn de Bellas vastberaden om de internationale zangcompetitie te winnen, maar de concurrentie is moordend. Maar dat weerhoudt de ambitieuze Beca (Anna Kendrick), vrolijke Fat Amy (Rebel Wilson) en de bazige Aubrey (Anna Camp) er niet van om samen met hun meiden de handen ineen te slaan om een onvergetelijke show neer te zetten en hun rivalen voor eens en altijd te pitch slappen.

Het regiedebuut van Jason Moore stelt zeker niet teleur. Hij regisseerde eerder afleveringen van televisieseries zoals Dawson’s Creek en Everwood, maar een film was voor de 42-jarige regisseur een nieuwe tak van sport. Pitch Perfect is niets meer dan wat je verwacht. Mooie acteurs en actrices, een behoorlijke portie humor, romantiek en muzikale hits van vroeger en nu ontbreken niet evenals een zoetsappig verhaal vol clichés. En daar is ook helemaal niets mis mee!

Anna Kendrick trekt de ene na de andere rol naar zich toe, maar als de rebelse Beca is het voor de 27-jarige actrice haar eerste echte hoofdrol en zij doet het uitstekend. In Pitch Perfect is het acteerwerk nauwelijks van belang, maar als de pittige tante met een klein hartje komt zij prima uit de verf. Tegenspeelster Rebel Wilson vervult wederom een rol als de komische noot en met haar improvisatietalent en verschijning zorgt ze bij tijd en wijle voor een brede glimlach op het gezicht. Het is dat stukje “comic relief” wat het publiek zo en nu dan nodig heeft.

Het verhaal is niet bijzonder en Pitch Perfect is eigenlijk een dertien in een dozijn film waarin een meisje op zoek gaat naar acceptatie, vriendschap en bovenal ware liefde. Wanneer ze de liefde vindt kan haar wereld niet meer stuk, maar uiteraard gaat het ook een keertje fout. Natuurlijk komt het allemaal weer goed aan het einde, precies wat je mag verwachten in een film als deze. Maar wat de door Jason Moore geregisseerde film zo leuk maakt zijn de battles tussen de zanggroepen, de humor die daarmee gepaard gaat en herkenbare hits die zij in a capella stijl ten gehore brengen. Ik heb mij in ieder geval prima vermaakt met deze mierzoete romkom.

Score: 7,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

One thought to “Pitch Perfect (2012) recensie”

  1. Deze film viel net buiten m’n top 10 van 2012, want ik heb me er erg mee vermaakt. Mooi dat jij ‘m ook leuk vond.

    Ben trouwens naar Life of Pi geweest, maar had er niet zo’n connectie mee. Het zag er mooi uit, maar er waren regelmatig momenten waar ik mezelf diep hoorde zuchten omdat er zo weinig gebeurde.

Geef een reactie