Orphan

Orphan (2009) gastrecensie

Problemen met de zwangerschap zijn sterk gedaald in de voorbije decennia en toch zijn er nog steeds koppels die problemen ervaren. Adoptie is dan een mogelijkheid en op dat thema speelt Orphan in. Wat gebeurt er wanneer het geadopteerd kind echter niet is wie je ervan verwachtte?

Orphan vertelt het verhaal van Kate en John. Ze hebben al twee kinderen, maar na een miskraam van het derde kindje hebben ze de droom nog steeds niet opgegeven en willen ze een kindje adopteren. Na enkele zware maanden nemen ze de stap en gaan ze kijken in een weeshuis. Daar komt John al snel in aanraking met Esther, een jong meisje dat van Rusland afkomstig is en helemaal alleen is na een brand. Zowel Kate als John verliezen hun hart aan de slimme en lieve Esther en na het hele papierwerk mag Esther mee met het koppel.

Eenmaal thuisgekomen volgt de ontmoeting met Maxine en Daniel. Maxine vindt het zalig om een zusje te hebben, maar Daniel zit het allemaal niet zo zitten. Hij vindt Esther een beetje klassiek en onnodig misschien ook. Zo ziet de jongen ook dat Esther gepest wordt op school en helpt hij zelfs een handje met het pesten. Maxine is doof, maar Esther wint al snel haar vertrouwen door gebarentaal te leren en op die manier worden ze ook beste vrienden.

Na een tijdje lijkt het dat ongeluk en pech Esther volgen. Niet zozeer voor Esther zelf, maar voor de mensen in haar omgeving. Zo breekt een meisje ongelukkig haar arm nadat ze aan het spelen zou zijn met Esther. Het zijn kleine ongelukjes die steeds groter worden en uiteindelijk op brutale en pijnlijke ontwikkelingen uitdraaien. Het wordt allemaal zo erg dat Kate de hele waarheid achter de herkomst van Esther wil vinden en dan wordt er een gruwelijke waarheid duidelijk.

Orphan is een film met een uniek thema en dat is wat de film zo interessant maakt. Het verhaal rond adoptie en het feit dat er wat met het kind zou aan de hand zijn is niet nieuw, maar de reden waarom wel. Dat zorgde eigenlijk ook gewoon voor de plottwist die zorgde dat Orphan mij bijblijft. Recente films moeten de klassieke zaken sterk brengen, of met iets nieuws komen en dat doet de film wel. Er komt iets nieuws en het spreekt de kijker aan.

De acteerprestaties zijn over het algemeen vrij degelijk. Esther is schitterend vertolkt, Maxine is een schattig kindje dat zeker ook sterke prestaties levert en de zoon van het gezin is ook in orde. Het is eigenlijk enkel de vader van het gezin dat niet aan de verwachtingen voldoet. Wanneer de hele cast sterk presteert ga je de zwakke schakels eruit kunnen halen en dat is ook net wat er in Orphan kan gebeuren. De vader, een rol van Peter Saarsgaard, is een werkelijk irritante rol.

De horrorfilm begint als een echte horror met bloed, drama en brutaliteit. Dat evolueert dan naar een rustig opbouwende prent met genoeg tijd en energie voor een verhaal. Vanaf het moment dat je voeling hebt met de karakters wordt het allemaal agressiever en brutaler. De ware aard van het hele verhaal komt naar boven.

Die rustige opbouw kan ook tweezijdig bekeken worden. Door het feit dat het allemaal rustig verloopt, kan het verhaal een beetje saai geïnterpreteerd worden door de kijker in het eerste halfuur. Het slechte rond Esther uit zich in het begin ook enkel maar door wat kattenkwaad en wat kleine mindere beslissingen. Het is pas na dat eerste halfuur dat de hel losbarst en er bloed aan te pas zal komen.

Orphan is een film dat een thema aanspreekt en dat zien we zelden in het horrorgenre. Het gaat helemaal niet om iets bovennatuurlijk, maar om iets wat echt kan gebeuren. Dat wordt dan ook extra benadrukt door een realistisch script met realistische gebeurtenissen. Het overgrote deel van de film is niet overdreven en op die manier ook gewoon rechtvaardig voor het verhaal. De kijker wordt meegezogen in een verhaal en dat verhaal lijkt in het begin voor de hand liggend, maar wordt toch op z’n kop gedraaid meer naar het einde toe. Het was een zekere aanrader, naar mijn mening.

Over de gastrecensent

Mijn naam is Nicky Boes. Ik ben een 22-jarige student Journalistiek met een passie voor film. Mijn grote liefde is dan ook horror. Als favoriete films heb ik onder andere Jaws, Nightmare On Elm Street en Night Of The Living Dead. Van Paul heb ik de kans gekregen om tweewekelijks een review van een horrorfilm te posten. Op mijn persoonlijke blog NiickyBoesMovies kun je terecht voor nog meer recensies van horrorfilms!

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

Geef een reactie