Oculus

Oculus (2013) recensie

De marketingcampagne voor de bioscooprelease van Oculus kwam vrij laat op gang, maar toen ik van de week voor het eerst de trailer zag van de door Mike Flanagan geregisseerde film werd ik getriggerd om zo snel mogelijk naar de bioscoop te gaan. Na het goede The Conjuring was ik wel weer toe aan een heerlijk avondje griezelen. Het concept van Oculus lijkt op het eerste oog niets nieuws te bieden en de grote vraag is dan ook of Flanagan met zijn creatie het publiek weet te vermaken.

Het mysterie begint met de kennismaking met Tim en Kaylie, broer en zus die op hun eigen manier het familiedrama van elf jaar geleden proberen te verwerken. Broertje Tim is nog maar net uit de psychiatrische inrichting ontslagen terwijl grote zus Kaylie op een veiling de eeuwenoude spiegel uit hun ouderlijk huis weet te bemachtigen. Volgens haar is het object de boosdoener van alle gebeurtenissen en zij is vastbesloten om de kwaadaardige entiteit die de spiegel huisvest voor eens al tijd uit te schakelen. Echter denkt haar broer daar anders over.

In het ouderlijk huis gaan broer en zus aan de slag. Kaylie neemt de nodige maatregelen om de klopjacht op de entiteit te overleven terwijl Tim er alles aan doet om zijn zus te overtuigen van het feit dat hun ouders de enigen zijn die verantwoordelijk waren voor het lugubere familiedrama. Maar zijn pogingen zijn tevergeefs en het weerhoudt haar er niet van om haar klopjacht voort te zetten. De gemoederen lopen hoog op en de paranormale activiteiten nemen toe. De strijd lijkt nu echt begonnen.

Oculus begint voortvarend en als kijker ben je direct betrokken bij de personages. Dat is dan ook te danken aan het goede acteerwerk van Karen Gillan die de rol van Kaylie voortreffelijk speelt, maar Brenton Twhaites weet eveneens te overtuigen als haar jongere broertje Tim. Het publiek krijgt in hapklare brokken het verhaal voorgeschoteld en een aantal angstaanjagende schrikmomenten zetten de toon. Het lijkt een mooie griezelavond te worden en de verwachtingen zijn hooggespannen. En dan gaat het toch de verkeerde kant op met het griezelfilmpje.

Dat komt door de wijze waarop een simpel plot ingewikkeld wordt verteld met flashback scènes naar het verleden die te pas en te onpas worden gebruikt. Het ene moment ben je in het heden waar Kaylie en Tim de strijd aangaan met een angstaanjagend uitziende demon en de volgende seconde zie je het tweetal in hun kinderjaren vluchten voor het moordzuchtige gedrag van hun vader. Het zet je continu op een verkeerd been en het is dan ook een psychologisch spelletje wat de regisseur wilt spelen. Maar dat voelt allerminst prettig aan. Het wordt een haast onmogelijke opgave om de puzzelstukjes op de juiste plaats te leggen en het verhaal te doorgronden.

De concentratie op de huiveringwekkende gebeurtenissen is dan ook snel verdwenen en hebben de schrikmomenten niet meer het gewenste effect. Dat terwijl je je in het eerste half uur zo en nu dan de blubber schrikt als er weer een figuur uit het niets opduikt. Ik heb respect voor de poging van de makers om een baanbrekende en intrigerende horrorfilm te maken, maar zij zijn daar allerminst in geslaagd als je het mij vraagt. Oculus is oké, kijkt lekker weg en had zeker de potentie om een topper te worden, maar die stempel verdient het door teveel minpunten helaas niet.

Film beoordeling:
[usr 2.5 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

Geef een reactie