Noah

Noah (2014) recensie

Al jaren speelt de geprezen filmmaker Darren Aronofsky met het idee om het welbekende Bijbelse verhaal over de Ark van Noach te verfilmen, maar dan wel op een moderne wijze. Als groot liefhebber van deze regisseur was ik enorm nieuwsgierig naar de potentiële blockbuster en de eerste trailers waren veelbelovend. Een visueel spektakel gaat het sowieso worden dacht ik nog, maar lukt het de Black Swan-regisseur ook om het welbekende verhaal op een onderhoudende wijze te vertellen? Met sterren zoals Russell Crowe, Emma Watson en Ray Winstone lijkt men op safe te willen spelen en volle zaken te trekken. Maar dan rest de vraag nog steeds of Noah de hoge verwachtingen kan waarmaken. De antwoord op die vraag luidt gedeeltelijk.

Het acteerwerk is op orde. Russell Crowe speelt op uitstekende wijze de rol van Noah, de aartsvader die na het woord van God aan de bak moet. De Schepper is van plan om een grote schoonmaak te houden en het paradijs dat ooit door Adam en Eva werd bewoond in ere te herstellen. Samen met zijn gezin en de hulp van de gevallen engelen die de Aarde bewonen in de gedaanten van reusachtige rotsblokken, bouwt Noah een gigantisch vaartuig dat duizenden diersoorten tijdelijk moet huisvesten terwijl God de aarde met een gigantische vloedgolf overspoelt. Noah en zijn gezin krijgen tijdens de bouw weerstand van Tubal-cain, de nakomeling van Kain die zich voortplantte als de verdorven tak van de mensheid. De rol van deze ‘schurk’ wordt prima neergezet door Ray Winstone.

Jennifer Connelly verrijkt de cast als Noah’s vrouw Naameh die het in de beginfase van de film het wel prima vindt wat haar man allemaal doet en zij heeft nauwelijks een mening. Haar aandeel in het verhaal komt pas aan bod als Noah van liefhebbende vader en trouwe dienaar van God transformeert in een krankzinnige visionair die er heilig van overtuigd is dat ook zijn gezin en hij de aarde moeten verlaten zodra hun taak erop zit. Naameh probeert haar man nog te overtuigen dat er ook goedheid in de mens zit, maar het spel van Connelly is soms te geforceerd en iets te overdreven waardoor zij de minst sterke schakel is. Daarentegen is er een mooie en ook ietwat leuke rol weggelegd voor Sir Anthony Hopkins die het uitstekend doet als grootvader Methuselah en soms ook wat humor aan het beladen verhaal toevoegt. Zijn aanwezigheid is dan ook meer dan welkom.

Op het gebied van visuele en speciale effecten heb ik niets aan te merken op de miljoenenproductie. De visualisatie van de Ark, de computergeanimeerde dieren die het gigantische vaartuig bewonen, het gevecht tussen de mannen van de verdorven Tubal-cain en de gevallen engelen en de verwoestende vloedgolf zien er allen zeer overtuigend uit. Daarnaast worden de visioenen van Noah en de vertelling over de schepping van de Aarde geheel in Aronofsky-stijl in beeld gebracht dat mij gelijk doet denken aan de soortgelijke stijl die hij gebruikte in zijn films Requiem for a Dream en The Fountain. Het zijn interessante en zweverige fragmenten die de sfeer van het Bijbelse verhaal ten goede komt.

Maar er zijn ook punten van kritiek, want foutloos is de door Aronofsky geregisseerde prent niet. Ik laat het in het midden of hij het eeuwenoude verhaal naar waarheid is verfilmd, maar ik kan mij nog goed herinneren dat het in het verhaal dat ik op de Christelijke basisschool kreeg voorgeschoteld er anders aan toeging. Noah is een grauwe film met veel grijstinten, een benauwende sfeer en veel geweld. In het eerste half uur wordt de toon gezet wanneer Noah zijn zoons met geweld beschermd. Deze gebeurtenis verandert direct je kijk op het titelpersonage. Daarnaast is er weinig oog voor de dieren die de Ark bewonen. Een paar enkele shots van dieren die in paren aankomen is alles wat we te zien krijgen, maar voor de rest van de prent liggen zij in het reusachtige bouwwerk te slapen. Het lijkt wel alsof er een heel hoofdstuk is overgeslagen, want voordat je het weet is de verwoestende vloedgolf een feit en drijft de Ark richting zijn eindbestemming. Omdat ik weet hoe het allemaal gaat eindigen voelt de slotfase lang aan. De strijd tussen Noah en zijn gezin duurt voort terwijl er nog een kleine verrassing aanwezig is. Helaas is het niet voldoende om mij continu op het puntje van mijn stoel te houden en duurt de film voor mijn gevoel een half uurtje te lang. Ik heb dus gemengde gevoelens na het zien van Noah die zeker de moeite waard is om te gaan zien, maar helaas de hoge verwachting gedeeltelijk waarmaakt.

Film beoordeling:
[usr 3.5 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

Geef een reactie