Moneyball (2011) recensie

MoneyballIn Moneyball volgen we General Manager Billy Beane (Brad Pitt), een voormalige honkbalspeler die na zijn geflopte carrière zich bezighoudt met het samenstellen van een kampioensteam bij The Oakland A’s. Maar het beperkte budget en het vertrek van drie zwaargewichten in zijn selectie bezorgen hem slapeloze nachten. Maar in zijn ogen is de redding nabij als hij de pas afgestudeerde econoom Peter Brand (Jonah Hill) ontmoet. Brand selecteert aan hand van statistieken de spelers om de benodigde resultaten te boeken zonder dat hij zich laat beïnvloeden door populariteit, uiterlijk en waarde op de transfermarkt. Terwijl zijn scouts en managers het niet eens zijn met het nieuwe beleid, gelooft Billy heilig in de theorie dat de club met een beperkt budget de juiste spelers kan contracteren om de World Series in de wacht te slepen. Hoewel de eerste resultaten er niet om liegen dat de nieuwe aanpak van Billy allesbehalve zijn vruchten afwerpt, bewijst de voormalige professional dat met de juiste motivatie en het vertrouwen het doel dat men voor ogen heeft kan worden gehaald.

Ik moet toch eerlijk bekennen dat ik niet meteen warm liep toen ik voor het eerst iets las over Moneyball. Maar het puike acteerwerk dat Brad Pitt de laatste jaren in zijn films afleverde creëerde bij mij toch de nieuwsgierigheid om het sportdrama een kans te geven. En na ruim twee uur genieten van een fantastische film met overtuigend acteerwerk en een goed uitgewerkt verhaal, ben ik blij dat ik de film een eerlijke kans heb gegeven.

De hoofdrol is voor Brad Pitt, de veelzijdige acteur die de afgelopen jaren schitterde in films als Inglourious Basterds en Tree of Life. In Moneyball speelt hij vol verve de rol van sportmanager Billy Beane. Het is bijzonder om te zien dat de 48-jarige acteur in zijn eentje een ruim twee uur durend sportdrama weet te dragen. Maar ook de jonge Jonah Hill – die deze keer een ietwat serieuzere rol krijgt toebedeeld – speelt zijn rol als de sullige econoom Peter Brand uitstekend.

Philip Seymour Hoffman, die onlangs een fantastische hoofdrol claimde in het politieke drama The Ides of March, speelt de rol van coach Art Howe prima, maar ik ben wel van mening dat hij een ondergewaardeerde rol heeft gekregen. Je zou toch denken dat een acteur van zijn kaliber meer speeltijd zou moeten krijgen, maar helaas is dit niet het geval. Het is overigens niet de eerste keer dat hij met regisseur Bennett Miller samenwerkt. Het duo werkte zes jaar geleden al samen tijdens de opnames van het sterke misdaad/drama Capote.

De grote vraag is of het Nederlands publiek wel warm loopt voor een film over honkbal. In de Verenigde Staten is dit voor veel Amerikanen dé sport waar het om draait, maar de Nederlanders geven toch eerder de voorkeur aan sporten zoals voetbal en schaatsen. Het is ook bijna een vereiste om enige kennis van honkbal te hebben, want de managers, coaches en spelers die regelmatig met elkaar in discussie gaan schermen met de meest ingewikkelde vaktermen en spelstrategieën. Maar wie een enorm goed sportdrama kan waarderen en enige kennis heeft van de smerige spelletjes die binnen clubteams en op de transfermarkt eraan toegaan, zal een hoop plezier beleven aan Moneyball.

Het is een film die niet alleen over honkbal gaat, maar meer over de eenzame strijd van een manager die heilig in zijn aanpak gelooft. Hij doet er ook alles aan om zijn sceptische tegenhangers het tegendeel te bewijzen. De hele wereld verklaart hem voor gek en de resultaten in de eerste seizoenshelft spreken boekdelen. Dat weerhoudt de ijverige manager er niet van om bij zijn standpunt te blijven en zijn aanpak te laten slagen. Dit gevecht met onder andere zijn coach zorgt niet alleen voor enorm veel emotie, maar ook met vlagen voor hilarische scènes dat de film ook ten goede komt.

De film bevat weinig actie en ook het honkbal zelf komt maar weinig in beeld. Het verhaal is voorspelbaar en het einde kan je na de eerste vijf minuten al raden. Maar daar draait het ook niet om. Miller brengt uitstekend in beeld hoe The Oakland A’s met behulp van afgedankte spelers en een afgeschreven theorie historie schreven in de geschiedenis van de sport en hij doet dat met behulp van prachtige sfeerbeelden die worden afgewisseld met originele archiefbeelden en onderhoudende dialogen. Ik ben geen fan van de sport, maar des te meer van deze film die tot in detail perfect is uitgewerkt en mij van begin tot eind heeft gefascineerd. Naar mijn mening is dit een topper in zijn genre!

Beoordeling
  • Film
Verzenden
User Review
0 (0 votes)

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

3 thoughts to “Moneyball (2011) recensie”

  1. Wat ik er juist zo mooi aan vind is het realisme. De sportfilms waarbij het strubbelende team er uiteindelijk met de zege van door gaat, wat dan een metafoor is voor een of andere wijze levensles waarbij je niet op mag geven, of als je maar wil lukt het wel is, die heb ik nu wel gezien. Het einde is een beetje hoe het ‘echte’ leven kan zijn. Je hebt een goed idee, het werkt niet meteen en uiteindelijk gaat een ander er mee van door (Aangezien de Red Sox uiteindelijk met de methode kampioen worden). Het is niet zo een Disney Sportfilm waarbij alles uiteindelijk goed komt en iedereen rijk en gelukkig is.

  2. Zelf ben ik een liefhebber van sportfilms helemaal als deze zijn gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Moneyball is zoals je beschrijft langzaam en met weinig actie. Toch is het naar mijn mening het kijken waard. Het is een inspirerende film die blijft hangen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.