Mission: Impossible II

Mission: Impossible II (2000) recensie

Na de vermakelijke actie/thriller Mission: Impossible kon een vervolg niet uitblijven. Hoofdrolspeler en producer Tom Cruise keert terug als de IMF-agent Ethan Hunt en ook Ving Rhames kruipt voor het vervolg Mission: Impossible II opnieuw in de huid van de geniale hacker Luther. Maar dat zijn ook de enige oude bekende die terugkeren, want regisseur Brian De Palma draagt het stokje over aan collega John Woo terwijl acteurs zoals Dougray Scott, Thandie Newton en Anthony Hopkins als vervanging dienen voor Jon Voight, Jean Reno en Emmanuelle Béart. De grote vraag is dan ook of Mission: Impossible II de kwaliteit van het eerste deel kan evenaren.

Met John Woo aan boord kun je als kijker één en al spektakel verwachten. De regisseur van goede actiefilms zoals Hard Target en Face/off staat bekend om zijn actiescènes die vaak een lange speelduur hebben en waarin acteurs op sierlijke wijze met elkaar op de vuist gaan. Het is dan ook niet vreemd dat de eerste versie van Mission: Impossible II maar liefst 3 en een half uur duurde! Maar de bioscoopversie werd uiteindelijk een film van niet langer dan 2 uur en dat is naar mijn mening ook meer dan zat. Niet dat het vervolg zo slecht is, maar de focus ligt deze keer nadrukkelijk op het spektakel en de actie en dat komt de kwaliteit van het verhaal niet ten goede.

Terwijl in Mission: Impossible de balans tussen de storytelling en de actie op orde is, schiet Woo door in het maken van langdurige spektakelfragmenten zoals de vliegtuigcrash waar de film mee opent, de confrontatie tussen Hunt en zijn tegenpool Sean Ambrose (Dougray Scott) en de overweldigende climax die niets meer dan een aaneenschakeling van toevalligheden en explosies is. Eye Candy is het zeker, maar het stemmetje in mijn hoofd zegt dat Mission: Impossible II het doel voorbij schiet en dan is er na afloop een kleine teleurstelling.

Hoewel Tom Cruise zijn rol van Ethan Hunt prima speelt en Thandie Newton met haar charmes prima uit de verf komt als zijn partner in het complot om te voorkomen dat de misdadiger en voormalige IMF-agent Sean Ambrose een gevaarlijk en dodelijk virus weet te bemachtigen, is het Dougray Scott die in zijn rol van de psychopaat de plank regelmatig misslaat. En dat is toch een minpunt evenals een gebrek aan spanning en verrassende plotwendingen. Het zijn eerder de gaten in het plot die de negatieve aandacht opeisen hoewel dat dan ook wel weer te wijten is aan de drastische cuts die Woo moest toepassen om Mission: Impossible II een acceptabele speeltijd te geven. Bottom line komt het erop neer dat het vervolg helaas niet in de buurt komt van zijn voorganger ondanks dat het wel snor zit met het spektakel en de voor een John Woo-film kenmerkende slow-motion scènes die in overvloed aanwezig zijn.

Film beoordeling:
[usr 3.0 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

2 gedachten over “Mission: Impossible II (2000) recensie

Geef een reactie