Melancholia (2011) recensie

MelancholiaJustine (Kirsten Dunst) is een bijzondere vrouw die haar huwelijksfeest viert in het gigantische landhuis van haar zus Claire (Charlotte Gainsbourg) en diens echtgenoot. Terwijl de feestvierders genieten van het feestmaal, nadert de planeet Melancholia met hoge snelheid. De wetenschappers beweren dat de mysterieuze planeet de Aarde slechts passeert, maar Claire is er zeker van dat een botsing onvermijdelijk is. Terwijl de relatie tussen de twee zussen onder druk komt te staan, wordt het al gauw duidelijk dat Melancholia op ramkoers ligt en dat het einde van onze planeet aanstaande is.

De films van Lars Von Trier zijn apart. Je houdt ervan of niet. Zo simpel is het. Ik ben altijd onder de indruk als ik de films van deze excentrieke filmmaker bekijk. Zijn manier van filmen is evenals de wijze waarop hij de verhalen verteld bijzonder. Dat zorgt ervoor dat het telkens weer een unieke ervaring is wanneer je ervoor kiest om een creatie van de Deen te aanschouwen. Melancholia is geen uitzondering op deze regel. Na de zware en duistere filmhuistitel Antichrist komt Von Trier met een indrukwekkende en aandoenlijke film over het naderende einde van onze planeet die je vastpakt en ook niet meer loslaat.

Indrukwekkend, eigenaardig en spraakmakend. Lars Von Trier maakt films voor een selectieve groep filmliefhebbers en daar is ook niets mis mee. Zijn films trekken volle zalen in de kleinere filmtheaters en ze krijgen altijd de aandacht op de belangrijkste filmfestivals. Na de indrukwekkende dramafilm Dogville en de spraakmakende drama/thriller Antichrist, focust de 55-jarige regisseur zich op een rampenfilm. De manier waarop hij het einde van onze wereld in beeld brengt is allesbehalve spectaculair, maar indrukwekkender dan de miljoenenproducties die hetzelfde onderwerp behandelen.

Melancholia is opgesplitst in twee hoofdstukken. In hoofdstuk één staat de moeizame relatie tussen Justine en Claire centraal, maar het publiek krijgt ook meer informatie over de karakters en diens achtergronden. De filmmaker neemt hier uitgebreid de tijd voor en dat zorgt ervoor dat het publiek het verhaal beter begrijpt. In het tweede hoofdstuk komt het naderende einde uitgebreid aan bod. De blauwe planeet nadert de Aarde in rap tempo en de twee zussen zoeken toenadering tot elkaar om elkaar te kunnen steunen in deze angstaanjagende situatie. De wijze waarop Von Trier het einde in beeld brengt is onbeschrijfbaar. De scènes die hij in slow-motion weergeeft en die de begeleiding van de symfonische klanken van componist Richard Wagner genieten, zijn mooi en hartverscheurend.

Naast het uitstekende regiewerk en de betoverende soundtrack, zijn de acteerprestaties van Kirsten Dunst en Charlotte Gainsbourg Oscarwaardig. Zij spelen op overtuigende wijze de rollen van de zusjes Justine en Claire terwijl John Hurt, Stellan Skarsgard, diens zoon Alexander Skarsgard en Kiefer Sutherland belangrijke bijrollen vertolken. Gelegenheidsacteur Udo Kier speelt een grappig rolletje als de neurotische Wedding Planner.

Lars Von Trier bewijst wederom dat hij in staat is om het publiek te fascineren met zijn unieke creaties. Het mainstream publiek zal dergelijke films aan zich voorbij laten gaan, maar de liefhebber die op zoek naar is naar een bijzondere filmervaring zit met deze prent gebakken. Naar mijn mening is de onderhoudende dramafilm Melancholia uitermate geschikt om kennis te maken met Von Trier en één van diens betere films.

Score: 8,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

0 thoughts to “Melancholia (2011) recensie”

  1. deze ligt samen met antichrist op de stapel nog te zien geraak er nooit toe vooral omdat het niet mijn genre is. is dit nu drama of thriller?

Geef een reactie