Love of my life

Love of my life (2013) gastrecensie

Hoe ver gaat iemand voor de liefde? Hoeveel pijn kan iemand verdragen voor zijn partner? Dat zijn de vragen die de makers van Love Of My Life misschien wel hadden toen ze begonnen aan de film. Het is een horrorfilm met een klein budget, maar de makers hadden genoeg middelen om toch iets degelijks te kunnen presenteren. Maar is het ook gelukt?

Het verhaal gaat over Julius. Hij wordt opeens wakker op de operatietafel, niet wetende wat er gebeurd is. Het is pas wanneer een chirurg binnenkomt en het hele verhaal uitlegt aan de man. De chirurg heeft een experiment waarin hij wil testen hoe ver een mens kan gaan voor de persoon waar ze van houden. In de andere kamer zit Nicole, de ex van Julius. Het koppel is al een jaar geleden gescheiden, maar toch hebben ze nog een band en misschien ook gevoelens voor mekaar.

De spelregels van het experiment zijn duidelijk. De chirurg zal handelingen uitvoeren op Julius die zo pijnlijk, walgelijk en misdadig zijn. Het is aan Julius om te beslissen. Vanaf het moment dat hij zegt: “Genoeg”, stopt het experiment. Enige probleem, dan sterft Nicole. Het experiment duurt vijf dagen en op de vijfde dag zal hij Julius uit zijn lijden verlossen en vermoorden. Het experiment begint met het afhakken van een vinger, maar het gaat verder en verder. Het bloed zal blijven vloeien zolang Julius niet opgeeft.

Het grote probleem bij Love Of My Life is de diepte van het verhaal. Er zit geen diepgang in, waardoor het echte verhaal er nooit uitkomt. Er wordt geen duidelijk beeld geschept van de personages, van de psychopathische chirurg en zijn hulpje. Je blijft constant hangen bij een dunne verhaallijn, waar eigenlijk ook nog eens plot holes in zitten.

Naast het lege verhaal, zijn de acteerprestaties dramatisch slecht bij momenten. Zowel de chirurg als de andere personages zijn even leeg in verhaal als in acteertalent. Enkel Bel Deliá is een lichtpuntje. Zij presteert eigenlijk verrassend sterk en doet de anderen meteen ook verdwijnen daardoor. Vanaf het moment dat er qua emoties meer wordt verwacht dan een neutrale glimlach of een neutrale sippe gezichtsuitdrukking, wordt het allemaal dramatisch slecht en saai tot zelfs lachwekkend. Wanneer er aan storybuilding wordt gedaan, klinkt en lijkt het ook gewoon dramatisch overdreven en totaal niet interessant.

De film wordt gepresenteerd als brutaal en misselijkmakend, maar alles wordt off-screen gedaan, waardoor je eigenlijk volledig afhangt van je eigen inbeelding. Nu, allemaal goed en wel, zo deden ze het vroeger ook. Het probleem is dat zoiets niet altijd werkt. Wanneer werkt het? Als je in het verhaal zit. Was dit zo bij Love Of My Life? Nee. Kort antwoord, maar het maakt alles duidelijk. Er zit geen verhaal in, dus gaat het geweld ook gewoon zinloos, saai en levenloos lijken. Het is allemaal wel spijtig, want met Australië als land van afkomst zijn er wel hoge verwachtingen. Wolf Creek en Rogue zijn bijvoorbeeld sterke titels en zelfs het minder bekende The Tunnel (ook met Deliá) is een mooie film.

Love Of My Life is een film die het niet waarmaakt, ook al zijn er enkele lichtpuntjes. Bel Deliá is sterk, en er zijn elke toffe scènes, maar in het algemeen worden de verwachtingen niet waargemaakt en blijft de kijker op zijn honger zitten.

Over de gastrecensent

Mijn naam is Nicky Boes. Ik ben een 22-jarige student Journalistiek met een passie voor film. Mijn grote liefde is dan ook horror. Als favoriete films heb ik onder andere Jaws, Nightmare On Elm Street en Night Of The Living Dead. Van Paul heb ik de kans gekregen om tweewekelijks een review van een horrorfilm te posten. Op mijn persoonlijke blog NiickyBoesMovies kun je terecht voor nog meer recensies van horrorfilms!

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

Geef een reactie