Les Misérables

Les Misérables (2012) recensie

Aan het begin van de negentiende eeuw heerst er armoede in Parijs. De voortvluchtige Jean Valjean (Hugh Jackman) probeert zijn leven te beteren terwijl er een revolutie broeit. Met een valse identiteit bouwt hij een leven op als een welvarende zakenman en hij werkt zich op tot dorpsburgemeester. Wanneer hij wordt geconfronteerd met het verdriet van zijn oud-werkneemster Fantine (Anne Hathaway), is hij vastbesloten om haar en haar zieke dochtertje Cosette (Amanda Seyfried) te helpen. Echter komt de oud-gevangene in gevaar als ordehandhaver Javert (Russell Crowe) hem op het spoor komt. Valjean slaat samen met Cosette op de vlucht terwijl de revolutie aanstaande is. Hij besluit om samen met Cosette op de vlucht te slaan, maar door dat te doen forceert hij een breuk tussen zijn aangenomen dochter en de charmante activist Marius (Eddie Redmayne) die op de vooravond aan het front van de Franse revolutie staat.

Les Misérables staat beter bekend als de populaire Broadway musical hoewel het boek dat auteur Victor Hugo in 1862 schreef destijds al een geliefde roman was. Als liefhebber van musical-films was ik enorm nieuwsgierig naar de door Tom Hooper geregisseerde film, maar ik vroeg mij ook af of hij erin zou slagen om het indrukwekkende verhaal met de nodige emotionele lading te verfilmen.

Maar die vraag wordt relatief snel beantwoord wanneer de personages op de juiste wijze zijn geïntroduceerd en als Anne Hathaway met het prachtige nummer “I dreamed a dream” zich blootstelt aan het publiek. Ik heb kippenvel op de armen staan terwijl ik links en rechts van mij wat gesnotter hoor. Ook het overtuigende spel van Hugh Jackman – die behoorlijk veel ervaring heeft met het spelen in musicals – en de sombere settings zorgen ervoor dat Les Misérables een ontroerende filmervaring is.

Maar het is geen twee en een half uur durend melodrama. In het middensegment stelen Borat-acteur Sacha Baron Cohen en de perfect gecaste Helena Bonham Carter de show met een muzikaal hoogtepunt waarin zij als de eigenaren van een herberg in alle geuren en kleuren hun oplichterijen aan het licht brengen. Het is een moment waar het publiek even rustig kan ademhalen zonder dat er een tissue aan te pas komt. Het is een hilarische en meer dan een welkome break.

Toch is het geen luchtige film die makkelijk wegkijkt. Les Misérables ligt zwaar op de maag hoewel ik geen moment het gevoel heb gehad dat ik mij er doorheen moest worstelen. Dat is te danken aan het overtuigende spel van de castleden, maar ook aan de prachtige decors en het goed uitgewerkte verhaal. De film boeit van het begin tot het einde en ik denk dat de liefhebbers van het genre (en van de welbekende musical) een hoop plezier zullen beleven aan deze sterke boekverfilming.

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

0 thoughts to “Les Misérables (2012) recensie”

  1. de eerste les miserables die ik ooit zag en hij viel wel mee. zag op tegen de liederen maar was oke welke andere versies zijn nog goed?

Geef een reactie