Kill Bill vol. 1

Kill Bill vol. 1 (2003) recensie

Een enorme filmkennis, een liefde voor ouderwetse spaghettiwesterns, Kung Fu-films en een bijzondere stijl van filmen, stellen filmmaker Quentin Tarantino in staat om een film zoals Kill Bill te creëren. Met naar zijn eigen zeggen zijn vierde film combineert hij de diverse genres om een stijlvolle en uiterst vermakelijke wraakfilm te maken. Samen met hoofdrolspeelster Uma Thurman schreef de voormalige videotheek-medewerker het verhaal over het personage The Bride dat vier jaar na haar vermeende dood ontwaakt uit een coma en op zoek gaat naar de daders die haar op haar trouwdag hebben neergeschoten en haar voor dood hebben achtergelaten.

Thurman speelt de rol van de voormalige huurmoordenares uitstekend! Vol overtuiging en soms met ietwat ongepast plezier helpt ze haar oud-collega’s van de Deadly Viper Assassination Squad om zeep en ze werkt na elke gruwelijke moordpartij haar dodenlijstje bij met gekleurde viltstiftjes. Koelbloedig, meedogenloos en doelgericht vliegt zij de wereld rond om haar eerste doelwitten te elimineren met als einddoel de grote man Bill, de leider van het doodeskader. In Kill Bill Vol. 1 komt de helft van het lijstje aan bod. Tarantino kiest er bewust voor om het verhaal in twee films te vertellen zodat er ook genoeg tijd is om de karakters uit te diepen en de achtergronden van de personages te vertellen.

De film begint met een indrukwekkend messengevecht tussen The Bride en haar doelwit Vernita Green (Vivica A. Fox), die na haar werkzaamheden voor Bill (David Carradine) een rustig gezinsleventje leidt. Zoals we dat van de regisseur gewend zijn wordt het verhaal in niet chronologische volgorde verteld en is Green niet haar eerste slachtoffer. Haar eerste slachtoffer is O-Ren Ishii (Lucy Liu) die tegenwoordig haar dagen als leidster van de onderwereld van Tokio doorbrengt. Op naar de Japanse hoofdstad waar The Bride in een kanariegeel trainingspak en bewapend met een Samurai zwaard het opneemt tegen O-Ren en haar krankzinnige moordbende The Crazy 88’s. Dit levert een spektakelstuk op waarin hevig bloedvergieten niet wordt geschuwd en de ledematen in het rond vliegen.

Kill Bill Vol. 1 is geen film voor tere zieltjes, want het gaat er soms hard aan toe. Maar het is geen prent met alleen maar scènes vol buitensporig geweld, want door de lengte is er genoeg ruimte voor diepzinnige en briljante dialogen en om de achtergronden van de uiteenlopende personages te vertellen. Dat maakt Tarantino’s creatie een onderhoudende film waarin alles klopt. Het overtuigende acteerwerk, de goede uitwerking van het sterke verhaal en de begeleiding van de perfect passende soundtrack, maken dit een gestileerde topper in zijn soort die niet alleen memorabele fragmenten oplevert, maar ook de liefhebbers van Tarantino van het begin tot het einde vermaakt.

Film beoordeling:
[usr 4.0 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

Geef een reactie