J. Edgar (2011) recensie

J. EdgarFBI-directeur J. Edgar Hoover (Leonardo DiCaprio) vraagt een trainee om hem te helpen bij het opstellen van zijn memoires waarin hij terugblikt op een carrière als misdaadbestrijder die bijna vijftig jaar duurde. Op 29-jarige leeftijd werd de ambitieuze medewerker van het Amerikaanse ministerie van justitie benoemd tot directeur van het onderzoeksbureau dat in 1935 werd omgedoopt tot de Federal Bureau of Investigation. Als leider van dit instituut boekte hij vele successen in zijn strijd tegen de georganiseerde misdaad. Daarnaast vergaarde hij gevoelige informatie die hij kon misbruiken om zijn machtspositie te blijven handhaven. Daarnaast blikt de controversiële Hoover in zijn memoires terug op zijn eeuwige strijd met zijn seksuele geaardheid, zijn vermeende verhouding met zijn assistent Clyde Tolson (Armie Hammer) en de hardnekkige geruchten dat hij betrokken was bij diverse omkoopschandalen.

J. Edgar Hoover was bijna vijftig jaar lang het hoofd van de Federal Bureau of Investigation en hij was misschien wel de machtigste man in de Verenigde Staten. Hij was in het bezit van staatsgeheimen en informatie waarmee hij een machtspositie voor zichzelf creëerde. Hij was omstreden, want de gewezen directeur had enerzijds succes met het onderzoeksbureau en zijn aanpak van de georganiseerde misdaad in Amerika, maar hij werd ook in verband gebracht met diverse omkoopschandalen. Echter is dit evenals het gerucht dat hij homoseksueel zou zijn nooit bewezen. Er is niet heel veel informatie over het privéleven van Hoover beschikbaar, maar met de kleine beetjes aan informatie en het scenario van Dustin Lance Black creëert regisseur Clint Eastwood een boeiende biopic over deze invloedrijke ambtenaar.

J. Edgar is een interessante biopic over de voormalige directeur van de FBI die gebaseerd is op feiten, maar ook fictie bevat. Een aantal onthullende publicaties in de afgelopen jaren diende als voeding voor het scenario van schrijver Dustin Lance Black die in zijn verhaal grotendeels focust op het privéleven van Hoover. Maar veel informatie is gebaseerd op geruchten en getuigschriften en dat zorgt voor een gezonde twijfel over de waarheid achter de persoon J. Edgar Hoover. Maar dat hij de geschiedenis ingaat als een gevaar voor de democratie die op ongehoorde wijze zijn macht misbruikte, mag overduidelijk zijn. Dat komt in Eastwood’s creatie ook uitgebreid aan bod.

De 81-jarige filmmaker creëert een vrij donkere film met veel bruin- en grijstinten dat de duistere sfeer van de gedramatiseerde filmbiografie versterkt. De donkere soundtrack die hij zelf componeerde draagt hier tevens een steentje aan bij. Maar het zijn ook de verdiensten van de hoofdrolspelers dat J. Edgar slaagt als een succesvol filmportret van één van de machtigste mannen uit de Amerikaanse geschiedenis. Leonardo DiCaprio is wellicht niet de meest voor de hand liggende keuze om in de huid te kruipen van de controversiële leider van de FBI, maar hij speelt de titelrol uitstekend! Datzelfde geldt voor Armie Hammer die de rol van J. Edgar’s assistent en vermeende partner Clyde Tolson voor zijn rekening neemt. De Britse Oscarwinnares Judi Dench – die haar teenbreuk verzweeg om vervanging te voorkomen – speelt haar rol als Anna Marie Hoover vol verve. Helaas presteert actrice Naomi Watts ondermaats, maar zij krijgt te weinig ruimte en speeltijd om haar karakter Helen Gandy goed uit te diepen.

Om het verhaal over de persoon J. Edgar Hoover goed te vertellen heb je als regisseur en scenarist aan ruim twee uur speeltijd niet voldoende en dat blijkt ook na het zien van deze film. Naar mijn mening ontbreken essentiële delen in het scenario en is een beetje voorkennis over de Amerikaanse geschiedenis meer noodzaak dan gewenst om de film goed te kunnen volgen. Daarnaast laten de make-up effecten veel te wensen over hoewel DiCaprio’s transformatie naar een oudere versie van Hoover nog acceptabel te noemen is. J. Edgar is absoluut geen slechte film, wat mede te danken is aan het overtuigende acteerwerk van de Titanic-acteur en diens tegenspelers. Maar voor mijn gevoel had men het geheel iets beter kunnen uitwerken. Niettemin is een ruime voldoende op het rapport meer dan terecht.

Score: 8,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

Geef een reactie