Inside Out

Inside Out (2015) recensie

Wat speelt er allemaal in ons hoofd af? Hoe werkt het menselijke brein en wat zorgt er uiteindelijk voor dat je gaat lachen, huilen of bang bent? Niemand weet hoe de hersenen werken, maar in de vermakelijke Disney Pixar film Inside Out, die in Nederland werd uitgebracht met de titel Binnenstebuiten, geeft men hier antwoord op. Want volgens Pete Docter, die het verhaal schreef, is het menselijke brein niets meer dan een grote fabriek waar kleurrijke personages mooie en minder mooie herinneringen opslaan, waar kernherinneringen ervoor zorgen dat je als persoon plezier maakt, uitblinkt in een bepaalde sport of je gezin een warm hart toedraagt en waar de figuurtjes Plezier, Verdriet, Afkeer, Woede en Angst in het hoofdkwartier jouw dag vol emoties in goede banen leiden vanaf het geavanceerde controlepaneel.

In Inside Out kruipt het publiek in het hoofd van het 11-jarige meisje Riley (Kaitlyn Dias) waar Plezier (Amy Poehler), Verdriet (Phyllis Smith), Afkeer (Mindy Kaling), Woede (Lewis Black) en Angst (Bill Hader) ervoor zorgen dat zij meer goede en vrolijke dan negatieve ervaringen opdoet. Daarom heeft Plezier ook de rol als leidster op zich genomen en haar collega’s zijn dan ook niets meer dan toeschouwers die zo nu en dan het controlepaneel even overnemen. Maar een verhuizing naar San Francisco zorgt ervoor dat Plezier langzaam maar zeker de controle verliest. Riley is verdrietig en boos, maar ook bang dat zij nooit meer plezier kan maken en dat zorgt voor chaos in het hoofdkwartier.

Tot overmaat van ramp belanden Plezier en Verdriet in de lange termijn omgeving en is Riley niet langer meer in staat om plezier te maken of om verdrietig te zijn. Voor Plezier en Verdriet zit er niets anders op dan om de weg naar het hoofdkantoor terug te vinden. In een wereld met torenhoge archiefkasten vol met herinneringen, denkbeeldige vriendjes zoals Bing Bong (Richard Kind) en de droomstudio waar men iedere avond Riley’s mooiste dromen produceren, moeten zij alle uitdagingen overwinnen om op tijd terug te keren bij het controlepaneel. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan!

De film van Pete Docter en Ronnie Del Carmen is zoals gezegd een vermakelijk animatiefilm, maar niet de epische Disney Pixar die ik stiekem wel had verwacht. De film bevat een aantal hilarische fragmenten. Daaronder de discussie aan de eettafel als Riley voor het eerst haar ouders tegenspreekt terwijl haar vader en moeder het met elkaar oneens zijn over de juiste aanpak. Hierin worden de beelden van het beladen familiediner afgewisseld met de gebeurtenissen in de bovenkamers van de drie personages en het is echt te hilarisch voor woorden hoe de kleurrijke personages met elkaar discussiëren en alle zeilen bij moeten zetten om het etentje tot een goed einde te brengen. Deze scène werd ook in de aanloop naar de release van de film gebruikt om deze te promoten en dat is naar mijn mening een nadeel.

De meest hilarische scène van de film is niets meer dan een herhaling van wat ik eerder op televisie of het Internet heb gezien en ik vind het jammer dat er niet meer van dit soort fragmenten aanwezig zijn. Maar het avontuur dat Plezier en Verdriet beleven eist alle aandacht op terwijl er zo nu en dan even een blik wordt geworpen op de chaos in het hoofdkantoor van Riley’s brein. Het is naar mijn mening niet voldoende om de aandacht van het volwassen publiek vast te houden. En dat terwijl de animaties dik op orde zijn en dat het innovatieve verhaal leuk is uitgewerkt. Daarentegen zullen de kleintjes meer plezier beleven aan Inside Out dat volgeladen is met vrolijke en kleurrijke karakters die in verschillende lollige situaties belanden.

Film beoordeling:
[usr 4.0 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

0 gedachten over “Inside Out (2015) recensie

  1. Interessant dat je op basis van hetgeen in de trailer getoond werd een bepaalde verwachting had en de film dat niet aan voldeed. Zelf ging ik er blanco in en vond ik de film fantastisch. Ben zelf van mening dat dit juist een film is die volwassenen meer zal aanspelen dan kinderen, boek als je zelf kinderen hebt omgaat zoveel herkenbaar is.

  2. Ik had wel al trailers gezien maar vond de film niettemin fantastisch! Ik ben eerst met mijn kinderen geweest en vond hem zo goed dat ik vond dat mijn vrouw hem ook moest zien en we zijn nog eens geweest. Ook zij vond hem schitterend! En die voorfilm! Hilarisch!

Geef een reactie