Inglourious Basterds

Inglourious Basterds (2009) recensie

De bloedfanatieke soldaat Luitenant Aldo Raine (Brad Pitt) is de leider van de zogenaamde “Basterds”, een groep van Joods-Amerikaanse soldaten die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Frankrijk worden gedropt met maar één doel voor ogen en dat is het doden en scalperen van zoveel mogelijk Nazi’s. Terwijl zij talloze soldaten van het Duitse leger angst aanjagen is de Engelse overheid bezig met een doordacht plan om de top van het Derde Rijk te liquideren tijdens de feestelijke première van Joseph Goebbels’ laatste propagandafilm. En daar kunnen zij de hulp van de “Basterds” goed bij gebruiken!

Filmmaker Quentin Tarantino is verantwoordelijk voor een aantal ingenieuze en zeer vermakelijke misdaadfilms. Expliciete scènes vol met grof taalgebruik en excessief geweld worden niet geschuwd terwijl zijn creaties zijn overladen met doordachte en dikwijls komische dialogen. Aanvankelijk dacht ik dat het voor hem een haast onmogelijke opgave zou zijn om een oorlogsfilm over de Tweede Wereldoorlog te creëren, maar niets is minder waar. Inglourious Basterds is een intelligente film met een duidelijke boodschap en alle eenvoudig te herkennen kenmerken van een Tarantino-film.

Brad Pitt speelt op geniale wijze de rol van luitenant Aldo Raine, een Joods-Amerikaanse soldaat met een duidelijke afkeer van Nazi’s en hij doet er ook alles aan om zijn tegenstanders om zeep te helpen. Daarbij krijgt hij hulp van zijn teamgenoten zoals Donny “The Bear Jew” Donowitz (op briljante wijze gespeeld door Eli Roth) en de Duitse deserteur Hugo Stiglitz (een leuke bijrol die door Til Schweiger wordt ingevuld) die het meer een sport dan noodzaak vinden om zoveel mogelijk Nazi’s op brute wijze uit te schakelen.

Maar ook de charmante doch uiterst dodelijke Shosanna Dreyfuss, die op uitstekende wijze gespeeld wordt door de Franse actrice Mélanie Laurent, zint op wraak nadat haar familie door de maniakale Duitse kolonel Hans Landa en diens troepen is geëxecuteerd. De rol van deze “Jew Hunter” wordt op memorabele wijze gespeeld door Christoph Waltz die hiervoor geheel terecht een Academy Award in de wacht sleepte. Met een glimlach op het gezicht en alsof het de normaalste zaak van de wereld is om zijn medemens uit de weg te ruimen, vervult Landa zijn taak om de ondergedoken Joden in het door Duitsland bezette Frankrijk op te sporen en uit te schakelen.

De bedenker van Pulp Fiction en Reservoir Dogs neemt wel een groot risico om een beladen onderwerp zoals de Tweede Wereldoorlog te gebruiken, want het is geen onderwerp om de spot mee te drijven. Maar de filmmaker stapt hier eenvoudig overheen en hij is ook niet bang om de grens van goede smaak op te zoeken. Inglourious Basterds slaagt juist, omdat de scriptschrijver zich nauwelijks aan de feiten heeft gehouden. Het fictieve verhaal is heel losjes gebaseerd op waargebeurde feiten, maar na de eerste minuten wordt het al gauw duidelijk dat hij het publiek geen serieuze oorlogsfilm wil voorschotelen. Het is dan ook de truc om het allemaal met een korreltje zout te nemen en te genieten van deze heerlijke pompeuze film waarin het bloed rijkelijk vloeit. Ik heb in ieder geval genoten van deze ijzersterke en gewelddadige Tarantino-film!

Score: 9,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

0 thoughts to “Inglourious Basterds (2009) recensie”

  1. kvoel mij altijd bijna schuldig dat ik een Tarantino film niet goed vind. buiten het eerste half uur (Waltz!) vond ik het enorm overroepen met weinig boeiende dialogen. als ik Django Unchained heb gezien, lees ik ook die recensie (4 sterren, straks heb ik weer te hoge verwachtingen 🙂 )van jou.

  2. de originele film (hitler ziet ge zelfs niert)is zeker niet te vergelijken met deze. deze is beter en totaal ander verhaal zalige film die eigenlijk niks van kracht verliest na jaren

Geef een reactie