I Spit On Your Grave (2010) recensie

I Spit On Your GraveJennifer Hills (Sarah Butler) is een jonge schrijfster die zich voor een aantal maanden terugtrekt van de beschaafde wereld om haar roman te voltooien. Bij een afgelegen meer is zij de enige bewoonster van een bouwvallige blokhut, maar enkele kilometers verder ligt er een klein dorp. Jennifer’s eerste ontmoeting met een drietal heren bij de benzinepomp van dat dorp loopt allesbehalve soepel. Maar nietsvermoedend en zonder angst keert zij terug naar het meer waar zij volop geniet van de rust. Maar haar rust wordt bruut verstoord als de drie mannen haar een bezoek brengen. Jennifer wordt vernederd, mishandeld, verkracht en voor dood achtergelaten in het nabijgelegen bos. Zonder berouw en gewetenloos keren zij terug naar het dorp waar zij geen aandacht meer schenken aan de smerige misdaad die zij hebben begaan. Maar de angst slaat toe wanneer zij één voor één een boodschap ontvangen van de jonge vrouw. Jennifer is terug en zij zint op wraak!

Het lijkt erop dat de inspiratie bij enkele scenaristen en filmmakers die vandaag de dag werkzaam zijn in Hollywood ontbreekt. Oude scenario’s, filmscripts en succesformules worden afgestoft met als gevolg een vloedgolf van zogenaamde remakes. Vooral in het horrorgenre is het op dit moment meer regel dan uitzondering dat een klassieker in een nieuw jasje wordt gestoken en zijn weg naar de bioscoopzalen vindt. Bekende films zoals A Nightmare on Elm Street en Friday the 13th zijn daar enkele goede voorbeelden van. Maar ook de ietwat onbekendere producties uit de jaren zeventig en tachtig krijgen een nieuwe kans. Dat geldt ook voor de wraakfilm I Spit On Your Grave, een controversiële film uit 1978 die na ruim dertig jaar als inspiratie dient voor de gelijknamige en gemoderniseerde versie van regisseur Steven R. Monroe.

I Spit On Your Grave valt onder het horrorgenre, maar feitelijk hoort deze film in de speciale subcategorie wraakfilms thuis. In deze films zien we hoe een hulpeloos en onschuldig slachtoffer omslaat in een bloeddorstige killer als hij of zij iets ernstigs is overkomen. Dit thema staat in diverse films centraal, waaronder in de remake van de suspensevolle horrorfilm The Last House on the Left. De Spaanse wraakfilm No Moriré Sola is in grote lijnen een kopie van de cultfilm.

De gemoderniseerde versie is geen exacte kopie van het origineel uit 1978, maar er zijn veel overeenkomsten. Maar de film van Monroe is een stuk rauwer en gruwelijker dan zijn inspiratiebron. De moorden zijn bloediger en heviger evenals de onsmakelijke verkrachtingsscènes. Voor de filmmaker lag er ook een behoorlijke uitdaging om het publiek te choqueren, want het hedendaagse publiek is het een en ander gewend door lugubere slashers als Saw en Hostel. Maar na het zien van deze remake mag ik toch voorzichtig concluderen dat hij hierin is geslaagd.

Ik ben van mening dat dit soort gruwelijke en realistische wraakfilms niet voor een breed publiek worden gemaakt. Smerige en afgrijselijke misdaden staan centraal terwijl de makers het min of meer aanprijzen dat voor eigen rechter spelen goed is. Waar de één wellicht het plezier haalt uit de bloedige wraakacties van de jonge vrouw, zal de ander vol verbazing en afkeuring de rolprent aanschouwen. Als filmliefhebber was ik enorm nieuwsgierig naar de remake van Monroe. Maar mijn objectieve oordeel is dat I Spit On Your Grave op de expliciete slachtpartijen na (waarin een roestige heggenschaar en een badkuip vol loog een hoofdrol opeisen) tekort schiet om de doorgewinterde horrorliefhebber van begin tot eind te entertainen.

Bestel via bol.com en steun Filmliefhebber.com

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.