House of Cards

House of Cards – Seizoen 2 (2014) recensie

Ik heb het al eerder geschreven, maar ik ben verslaafd aan House of Cards. Het is een geweldige serie die goed in elkaar gezet is en door het overtuigende acteerwerk zit ik iedere aflevering weer aan de buis gekluisterd. Zoals ik al eerder schreef begint het tweede seizoen nog sterker dan het eerste en ik heb in de afgelopen dagen dan ook de serie in één keer uitgekeken.

Kevin Spacey speelt opnieuw op fenomenale wijze de rol van Frank Underwood, het congreslid dat een sluw plan smeed om een positie in het Witte Huis af te dwingen. Samen met zijn trouwe werknemer Doug (Michael Kelly) en zijn vrouw Claire (Robin Wright) bereidt hij zich voor op zijn baan als vicepresident van de Verenigde Staten. Maar voordat hij aan zijn nieuwe taak kan beginnen moet hij nog wel de losse eindjes die er zijn afronden. En daarnaast ontdekt Frank wie verantwoordelijk is voor zijn langere verblijf in het capitool. Maar is er wel genoeg tijd en ruimte om wraak te nemen of is de politicus bereidt om het spel dat er gespeeld wordt mee te spelen.

In het tweede seizoen, dat eveneens 13 afleveringen van gemiddeld 50 minuten telt, draait het allemaal om de wijze waarop de Underwood’s zowel hun mede- als tegenstanders manipuleren om het doel dat zij voor ogen hebben te bereiken. Ik wil ook deze keer niets verklappen, maar als kijker heb je al snel in de gaten wat het doel van de vicepresident is. Hij is een slang met twee gezichten, zelfzuchtig en iemand die letterlijk over lijken gaat om in zijn missie te slagen. Maar dat geldt niet alleen voor Frank, want ook zijn vrouw Claire, opnieuw uitstekend gespeeld door Robin Wright, en zijn nieuw verworven vijand Raymond Tusk (Gerald McRaney), zorgen vaak voor verrassende en zelfs choquerende momenten.

Het tweede seizoen, dat eveneens door David Fincher werd geproduceerd, begint sterk en het vervolg wordt alsmaar beter en spannender. Ik zat soms echt op het puntje van mijn stoel te kijken. Ook deze keer werden kosten noch moeite gespaard om de decors tot in het kleinste detail na te bouwen en met een subtiele wijziging in de soundtrack van de intro geeft men duidelijk aan dat het tweede deel van House of Cards een stuk grimmiger is. En dat kan ik ook bevestigen. Want je hebt het goed mis als je dacht dat Frank Underwood al het achterste van zijn tong had laten zien in de eerste 13 afleveringen.

Film beoordeling:
[usr 5.0 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

0 gedachten over “House of Cards – Seizoen 2 (2014) recensie

  1. Zelf vond ik het tweede seizoen wat minder sterk als het eerste (die onderhandelingen met de Chinezen wisten me echt niet te boeien), maar uiteindelijk wel van het seizoen kunnen genieten. Hoe ver ben je inmiddels met het derde seizoen?

Geef een reactie