House of Cards

House of Cards – Seizoen 1 (2013) recensie

Ik geef het eerlijk toe dat het een poosje heeft geduurd voordat ik besloot om de Amerikaanse politieke dramaserie House of Cards een eerlijke kans te geven. Normaliter ben ik niet echt een liefhebber van verhalen die om de politiek draaien, maar na het aandringen van vrienden en collega’s en door de rijzende populariteit van de televisieserie die ik niet meer kon negeren, ben ik een paar weken geleden gestart. Normaal gesproken heeft het even tijd nodig totdat ik helemaal in een serie zit, maar bij House of Cards was ik na de eerste aflevering al verkocht!

Dat is grotendeels te danken aan het zeer overtuigende acteerwerk van Kevin Spacey die in de door David Fincher geproduceerde televisieserie op briljante wijze de rol van congreslid Francis Underwood speelt. De serie begint met de aanstelling van de nieuwe President van de Verenigde Staten en Francis’ die door de kersverse wereldleider wordt afgewezen als zijn nieuwe State of Secretary. Zijn verblijf in het capitool wordt verlengd terwijl een kantoor in het Witte Huis aan zijn neus voorbij gaat. En dat zet kwaad bloed bij het congreslid dat samen met zijn vrouw Claire (Robin Wright) en de ambitieuze journaliste Zoe Barnes (Kate Mara) een sluw plan bedenkt om wraak te nemen op de mensen die hen tegenwerken.

Het eerste seizoen bestaat uit 13 afleveringen en in iedere aflevering vallen een aantal puzzelstukjes op hun plaats terwijl er nieuwe plotontwikkelingen optreden waardoor de congreslid een nieuw plan moet bedenken om zijn tegenstanders een stap voor te zijn. Het smeden van deze snode plannen gaan gepaard met veel spanning. Wie kan hij vertrouwen? Wie werkt hem tegen en wat moet hij doen om zijn plan te laten slagen? Als kijker vraag je jezelf continu af wat de volgende stappen van Francis en zijn trawanten zijn en het hoofdpersonage laat het ook niet achterwege om het publiek af en toe te choqueren met een actie die je niet zo snel verwacht. Ik verklap niets, maar ik zat regelmatig op de bank en met mijn mond open te kijken terwijl ik Frank in actie zag. In alle eerlijkheid schoot ik soms ook in de lach. Niet omdat zijn acties en uitspraken zo komisch zijn, maar omdat hij soms kwaadaardig en doortrapt is en ik kan dat wel waarderen.

Daarom wint Spacey als de doortastende politicus ook enorm veel sympathie. Ondanks dat ik veel van zijn acties afkeur, hoop ik toch telkens weer dat hij zijn vijanden een stap voorblijft. Maar het is niet alleen te danken aan het puike acteerwerk van Kevin Spacey, Kate Mara en Robin Wright waardoor je verknocht raakt aan House of Cards, maar ook door de wijze waarop de makers het verhaal in beeld brengen. Kosten noch moeite zijn gespaard om de locaties en de decors tot in het kleinste detail na te bouwen en dat komt het realisme ten goede. Maar met een vakman als David Fincher, wiens invloeden duidelijk zichtbaar zijn, mag dat ook geen probleem zijn. House of Cards heeft er een fan bij en ik kan alvast verklappen dat het tweede seizoen nog sterker begint als het eerste.

Film beoordeling:
[usr 5.0 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

0 gedachten over “House of Cards – Seizoen 1 (2013) recensie

Geef een reactie