Home Alone 2: Lost in New York (1992) recensie

Home Alone 2: Lost in New YorkHet is bijna Kerstmis en de McCallister’s besluiten om dit jaar de feestdagen in Florida door te brengen tot groot ongenoegen van de kleine Kevin (Macaulay Culkin). Wanneer de hele familie moet haasten om de vlucht naar het zonnige oord te halen, belandt de kleine Kevin in het verkeerde vliegtuig. Terwijl zijn ouders en familie in Florida aankomen, zet Kevin de boel op stelten in New York. Daar geniet hij met volle teugen van de luxe van het Plaza hotel en alle bezienswaardigheden in de grote stad. Maar het weerzien met twee oude bekende zorgt voor aan abrupt einde van Kevin’s avontuur in de Big Apple.

Ruim twee jaar na het succes met de familiefilm Home Alone van regisseur Chris Columbus kruipt kindersterretje Macaulay Culkin opnieuw in de huid van de goedlachse en kwajongen Kevin, die ook in het tweede deel op eigen avontuur gaat. Deze keer zet hij de boel flink op stelten in de grote stad New York en dat zorgt natuurlijk voor een aantal hilarische scènes. Naast een nieuwsgierige conciërge (Tim Curry) en een arrogante piccolo (Rob Schneider), krijgt de kleinste McCallister het opnieuw aan de stok met de twee niet al te snuggere bandieten Harry (Joe Pesci) en Marv (Daniel Stern).

Home Alone is een franchise die door bijna iedereen geassocieerd wordt met het kerstfeest. De films spelen zich altijd rondom de Feestdagen af en naast een flinke dosis humor bevatten de films vaak een boodschap die het Kerstgevoel versterkt. In het tweede deel is dit niet anders. Terwijl er genoeg ruimte is om te genieten van Kevin’s kwajongensstreken en zijn strijd tegen de twee schurken, zien we ook hoe hij verlangt naar het weerzien met zijn familie en hoe het jongetje bevriend raakt met een zwerfster in Central Park.

Ik vind het altijd heerlijk om een Home Alone-film rond de Kerst op te zetten. Het zijn authentieke feelgood films die het Kerstgevoel versterken en gezelligheid brengen. Het tweede deel is in vergelijking met zijn voorganger eveneens van goede kwaliteit. Dat is mede te danken aan de uitstekende regie van Harry Potter-regisseur Chris Columbus en het prima acteerwerk van de uitgebreide cast. Maar in het tweede is het voornamelijk de overdreven slapstick die voor heel veel plezier en hilariteit zorgt.

Score: 7,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

Geef een reactie