Gone in 60 Seconds

Gone in 60 Seconds (2000) recensie

Een autootje stelen mag natuurlijk niet, maar in de actiefilm Gone in 60 Seconds is het de normaalste zaak van de wereld. Het team van de legendarische autodief Randall Raines krijgt de opdracht om vijftig exclusieve auto’s te stelen, omdat zijn jongere broertje Kip een belangrijke deal heeft verprutst. Om de schuld bij crimineel Raymond Calitri in te lossen moet Randall aan de slag ondanks dat hij heeft gezworen om nooit meer een auto te stelen.

De film bevat totaal geen spanning, want vanaf de eerste minuten is het al duidelijk hoe het verhaal gaat eindigen. Regisseur Dominic Sena trapt af met een spectaculaire openingsscène waarin Giovanni Ribisi als de ambitieuze autodief Kip Raines een peperdure Porsche door de glazen voorgevel van de lokale dealer ramt en het gaspedaal intrapt. De film moet het dan ook grotendeels hebben van dit soort spektakel met als hoogtepunt een opgevoerde GT 500 die een flink aantal meters door de lucht zweeft.

Het kan allemaal niet gek genoeg en als kersje op de taart trekt men een blik met grote namen open die in Gone in 60 Seconds zijn te zien. Nicolas Cage speelt de hoofdrol, maar ook grote namen zoals Angelina Jolie, Robert Duvall en Delroy Lindo verrijken de ensemble cast. Destijds waren Giovanni Ribisi, Timothy Olyphant en Michael Peña de aankomende talenten die hun CV konden verrijken met een bijrol in deze actiefilm. Maar in alle eerlijkheid hoeft deze film het niet te hebben van het overtuigende acteerwerk.

De wagens zijn de echte hoofdrolspelers. Krachtige machines met mooi plaatwerk, felle kleuren en honderden paardenkrachten onder de motorkap doen menig autoliefhebber kwijlen van genot. Als liefhebber van mooie autootjes kan ik een film als deze enorm waarderen, maar de creatie van Sena is sowieso wel een geslaagde film. Ik vind het niet belangrijk dat het acteerwerk niet geweldig is en dat het verhaal weinig om het lijf heeft. Het gaat mij om de actie en de spectaculaire achtervolgingen en gelukkig zit deze prent daar vol mee. Gone in 60 Seconds is gewoon een lekkere popcornfilm die van het begin tot het einde vermaakt, maar meer dan dat hoef je niet te verwachten.

Film beoordeling:
[usr 3.0 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

0 thoughts to “Gone in 60 Seconds (2000) recensie”

Geef een reactie