Ghost Rider: Spirit of Vengeance (2011) recensie

Ghost Rider: Spirit of VengeanceJohnny Blaze (Nicolas Cage) verblijft in Oost-Europa waar hij de strijd aangaat met de aan zijn ziel verbonden demon Zarathos. Blaze merkt dat hij steeds vaker de controle over de Rider verliest wanneer hij wordt omringd door het pure kwaad. Daarom gaat hij driftig op zoek naar zijn verlossing. In zijn zoektocht krijgt de voormalige motorstuntrijder de mogelijkheid om zijn ziel terug te krijgen als hij een klein jongetje beschermt tegen de Duivel. Zonder twijfel stapt de bovennatuurlijke Rider op zijn brandende motor om de strijd aan te gaan met zijn gevreesde tegenstander en diens aanhangers.

Neveldine en Taylor hebben een eigen stijl ontwikkeld in het in beeld brengen van actie en spektakel. De scènes volgen elkaar in rap tempo op en deze worden vaak begeleid met een techno-achtige soundtrack die de chaotische sfeer nog eens extra versterkt. Films zoals Crank en Gamer lenen zich uitstekend voor dit concept, maar dit trucje werkt helaas niet voor Ghost Rider: Spirit of Vengeance. Het officieuze vervolg mist de nodige tekst en uitleg, maar ook de nodige vaart en actie om de interesse van het publiek vast te houden. Daarnaast is de actie te braaf terwijl je van een bad-ass karakter zoals de Rider verwacht dat hij met het buitensporig geweld korte metten maakt met zijn tegenstanders. Maar de leeftijd classificering van twaalf jaar en ouder geeft aan dat het grove geweld en bloedvergieten uitblijft dat naar mijn mening een groot manco is.

Nicolas Cage overleeft de zogenaamde reboot van de franchise. De studio gooit de regisseur en de volledige cast van het eerste deel overboord terwijl de Oscar-winnaar voor de tweede keer in de huid mag kruipen van de antiheld. In 2007 deed hij het niet onaardig als de arrogante Johnny Blaze, maar in het vervolg is zijn optreden eerder lachwekkend dan overtuigend. Ook zijn tegenspelers in de personen van Ciarán Hinds, Violante Placido en Idris Elba weten niet te overtuigen. Christopher Lambert speelt een bijrolletje in dit vervolg, maar het spel van de routinier is behoorlijk mat te noemen.

Ghost Rider: Spirit of Vengeance scoort op een aantal cruciale punten een dikke onvoldoende, maar er zijn ook een aantal pluspunten te noemen. De special effects zijn adembenemend! De Ghost Rider ziet er realistischer en gevaarlijker uit dan in de versie uit 2007. De computergeanimeerde scènes ogen realistisch evenals de mooie make-up effecten. De 3D-effecten zijn goed uitgewerkt en zijn voor deze film absoluut een toegevoegde waarde. Daarnaast sluit de doordringende soundtrack van componist David Sardy perfect aan op het duistere karakter van deze actiefilm.

Ik heb een beetje mixed feelings over deze film. De creatie van Neveldine/Taylor is bij vlagen super vet hoewel het regieduo ook enorm veel steekjes heeft laten vallen. Dat mag je als filmliefhebber simpelweg niet negeren. Maar het draait uiteindelijk om het vermaak en het staat als een paal boven water dat je je geen seconde verveelt. De actiescènes zijn enorm spectaculair evenals de adembenemende special effects. Naar mijn mening wordt het niveau van zijn voorganger niet overtroffen, maar Ghost Rider: Spirit of Vengeance stelt ook zeker niet teleur.

Score: 6,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

Geef een reactie