Ghost Busters

Ghost Busters (1984) recensie

Ghost Busters is gecreëerd naar het idee van scenarist en hoofdrolspeler Dan Aykroyd die aanvankelijk John Candy, John Belushi en Eddie Murphy in gedachten had om de rollen van de spokenjagers te vertolken. Maar door conflicten in filmschema’s en door het overlijden van Belushi (Aykroyd’s tegenspeler in The Blues Brothers), werden Harold Ramis, Bill Murray en Ernie Hudson gestrikt om de hoofdrollen te spelen. Het resultaat is een uiterst vermakelijke komedie die niet alleen door de fans, maar ook de critici als een topper werd bestempeld.

In de komedie uit 1984 zien we hoe drie wetenschappers de handen ineen slaan als zij ervan overtuigd zijn dat New York de thuisbasis is voor honderden entiteiten uit het hiernamaals. Al gauw richten zij de hulpdienst “Ghost Busters” op en in een mum van tijd staat de telefoon van hun hoofdkantoor roodgloeiend. Ze pakken het ene na het andere spook op terwijl zij onderzoek doen naar de geheimzinnige entiteit die de sceptische Dana de stuipen op het lijf jaagt. Echter wat zij niet weten is dat deze boosaardige entiteit een ongekende kracht kent waar zelfs de spokenjagers geen antwoord op hebben.

Groene spookjes, boosaardige entiteiten en een reusachtige marshmallow man doen vermoeden dat Ghost Busters van regisseur Ivan Reitman allesbehalve een komedie is. Desalniettemin wordt het nooit buiten proporties angstaanjagend en zorgt de overdosis aan humor voor vrolijke momenten. Dat komt grotendeels door het goede acteerwerk van de heren Ramis, Aykroyd en Murray die goed op elkaar zijn ingespeeld en voor de nodige grappen zorgen. Vooral Murray weet de show te stelen met zijn vrije vertolking van de arrogante doch komische wetenschapper Peter Venkman.

Dit jaar bestaat Ghost Busters dertig jaar en voor die tijd was deze prent één van de duurste om te maken. Reitman en zijn team wilden alleen het beste voor het publiek en dat kun je ook wel zien. Hoewel de effecten iets gedateerd zijn, is het volop genieten van de kleurrijke spookjes, de uiteenlopende decors en het spektakel dat dan ook in overmaat aanwezig is. Vooral de slotscène waarin het viertal het opneemt tegen een reusachtige bovennatuurlijke marshmallow man ging als één van de meest memorabele filmscènes de geschiedenis in. Als klein jochie was ik altijd al een fan van de Ghost Busters, maar zelfs op de dag vandaag draag ik deze kwalitatief goede prent een warm hart toe. En stiekem is het nog steeds een enorme leuke film om naar te kijken.

Film beoordeling:
[usr 4.0 size=20]

 DVD algemeen

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

2 thoughts to “Ghost Busters (1984) recensie”

  1. Inderdaad een erg vermakelijke film en kan me ook nog wel de tekenfilmversie ervan herinneren. Vraag me af of die derde film er gaat komen, daar zijn ze al jaren mee bezig en elke keer zijn er weer problemen.

    1. Die tekenfilmserie is briljant. Ik heb de eerste afleveringen ook op DVD liggen. Heerlijk jeugdsentiment. En ik weet niet wat ik moet denken van het derde deel… Harold Ramis is er helaas niet meer en ik denk toch dat het een te grote kermisattractie van CGI gaat worden…

Geef een reactie