Frankenstein (1994) recensie

FrankensteinAls jonge student vertrekt Victor Frankenstein (Kenneth Branagh) naar de universiteit waar hij geobsedeerd raakt door de duistere experimenten en theorieën van Professor Walden (John Cleese). Wanneer zijn mentor komt te overlijden is de ijverige student vastberaden om zijn werk voort te zetten met als resultaat dat hij met de lichaamsdelen van overleden mensen een wezen creëert. Zijn missie is geslaagd, maar wanneer het afschuwelijke wezen tot leven komt krijgt Frankenstein spijt van zijn creatie. Hij verwerpt het experiment, maar dat heeft zowel voor hem als voor zijn familie zware gevolgen.

Er zijn al veel films gemaakt over het duistere wezen dat de hoofdrol opeist in het verhaal van schrijfster Mary Shelley, maar de sobere drama/thriller Frankenstein van regisseur Kenneth Branagh is wellicht de enige in het genre die gebaseerd is op het manuscript uit de 17e eeuw. Het verhaal draait om professor Victor Frankenstein die geobsedeerd raakt door het experiment om mensen uit de dood te laten herrijzen. Zijn eigenwijsheid en obsessie drijven hem tot waanzin en hij rust niet voordat zijn experiment is geslaagd. Frankenstein is in tegenstelling tot zijn soortgenoten geen bloedige horrorfilm waarin een gestoorde professor en zijn gebochelde hulpje een groene zombie creëren, maar een film vol emotie waarin de onderwerpen obsessie, acceptatie en liefde centraal staan.

Frankenstein is een indrukwekkende doch zwaarmoedige film waar je de tijd voor moet nemen. Het is absoluut geen luchtig kijkvoer om even de tijd mee te doden, want de film komt traag op gang en het bloedvergieten en geweld blijft uit. Dat is absoluut geen gemis, want de creatie van Branagh gaat terug naar de oorsprong van het eeuwenoude verhaal en hij neemt de tijd om diepgang te creëren. Dat zorgt ervoor dat je als kijker gedurende 120 minuten geïnteresseerd blijft kijken naar deze aangrijpende film.

De acteerprestaties zijn uitstekend hoewel Kenneth Branagh in sommige scènes te nadrukkelijk aanwezig is. Wellicht hoort dit bij de stijl waarin de film is geschoten, maar het zorgt soms voor onnodig veel irritaties. Echter speelt Robert De Niro (naar mijn mening een zeer verrassende keuze om in de huid te kruipen van het afzichtelijke wezen) op briljante wijze zijn rol. Hij zet het karakter zodanig neer dat het niet meer als een moordlustig horrorfiguur, maar als een slachtoffer wordt gezien. Ik heb ook genoten van Helena Beenham Carter die de rol van Frankenstein’s verloofde Elizabeth prima speelt. Acteurs John Cleese en Ian Holm spelen beiden noemenswaardige bijrollen als professor Walden en Baron Frankenstein.

De film werd geheel terecht genomineerd voor een Academy Award in de categorie Best Make-up, want de make-up effecten zijn zeer overtuigend. Robert De Niro heeft enorm veel uren in de stoel bij de visagist doorgebracht om zich tot onherkenbaar te laten schminken als het afschuwelijke wezen. Het is jammer dat Frankenstein niet het succes haalde wat men wel voor ogen had, maar enkele jaren later werd de film alsnog bekroond tot een van de betere cultfilms uit de jaren negentig. Ik sluit mij hier volledig bij aan, want de rolprent is een sterk drama dat op zeer goede wijze het ware verhaal over Frankenstein en zijn creatie vertelt.

Score: 7,0

Paul Hauer

Eigenaar van het Nederlandstalige filmblog Filmliefhebber.com. Kijkt meer dan 300 films per jaar. Is een fan van de films van Quentin Tarantino, Nicholas Winding Refn en Darren Aronofsky. Kijkt bijna alles, maar heeft een lichte voorkeur voor horrorfilms en Science Fiction.

Geef een reactie